Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

«Ομογενής, ήτοι Έλλην ή Αλβανός την καταγωγήν»

13/02/2011






του Λαμπρου Μπαλτσιωτη







Δύο ζητήματα αναδεικνύονται με την συγκεκριμένη απόφαση. Το ένα αφορά τη σχέση των δικαστών με την ιστορία, το παρελθόν και έναν πυρήνα αντιλήψεων που σχετίζονται με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Το άλλο αφορά την άγνοια των δικαστών σε σχέση με την ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας, ιστορία αποκρύψεων, αντιφάσεων και αλλαγών, καθώς η αποκάλυψή της θα έφερνε στο φως την ανάλογη ιστορία διαμόρφωσης του ελληνικού έθνους. Όπως βέβαια και σε όλα τα έθνη, έτσι και στο ελληνικό, η απάντηση στο ποιος μπορεί να ανήκει σε αυτό ήταν διαφορετική ανάλογα με την περίοδο ή και τη συγκυρία.



Το πρώτο ζήτημα επιβεβαιώνει ότι οι δικαστές, πέρα από τη νομική τους παιδεία, δεν είναι παρά οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, αριστερός, δεξιός, προοδευτικός, συντηρητικός, άθεος, βαθύτατα θρησκευόμενος και ό,τι άλλο, θεωρεί ότι έχει μια ιδιαίτερη μοναδική καταγωγή, σαν μια ευθεία γραμμή να τον συνδέει χιλιάδες χρόνια με ένα αιώνιο, αμετάβλητο και πάντα υπάρχον ελληνικό έθνος. Όσο λοιπόν κυριαρχεί αυτή η αντίληψη, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι αν χανόταν η καταγωγική συνέχεια θα χανόταν και το ελληνικό έθνος, δεν μπορεί παρά να παράγονται και τέτοιες αποφάσεις.



Το δεύτερο ζήτημα αξίζει ίσως μεγαλύτερη ανάλυση. Σήμερα γνωρίζουμε ότι καμία ιθαγένεια δεν υπήρξε αμιγώς στηριγμένη στο δίκαιο του αίματος ή στο δίκαιο του εδάφους. Ακόμη όμως και σε παραδειγματικές ιθαγένειες του αίματος, όπως μέχρι πρόσφατα η γερμανική, η καταγωγή δεν ήταν παρά μια επίφαση: Γερμανός ήταν όποιος ο ίδιος ή οι πρόγονοί του μιλούσαν γερμανικά, αλλά και αυτό εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται ακόμη με εξώφθαλμες αντιφάσεις. Αντίστοιχα, η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας, είναι η ιστορία του ορθόδοξου που σχετίζεται με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Από τα Επαναστατικά Συντάγματα μέχρι σήμερα, η δυνατότητα ένταξης στην εθνική κοινότητα προσδιοριζόταν κυρίαρχα από την ένταξη στην ορθοδοξία. Αυτό ήταν που ένωνε --και ενώνει-- τον κουρδόφωνο του Ντιγιάρμπακιρ (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι Έλληνες) με τον αλβανόφωνο της Μεσσηνίας. Η ίδια θεώρηση απαγόρευε την ένταξη στο ελληνικό έθνος του ελληνόφωνου μουσουλμάνου, ακόμη και του γιου κάποιου που εξισλαμίστηκε.



Βέβαια, εκ των υστέρων, η γλωσσική ή όποια άλλη «απόκλιση» επενδύεται με ευφάνταστα σχήματα, όπως πόσο κοντά στα αρχαία ελληνικά είναι τα αρβανίτικα ή πόσο «σλαβοφανές» είναι το «ιδίωμα» στη Μακεδονία. Άλλωστε, η μόνη καταγωγική περίοδος του ανήκειν στο ελληνικό έθνος που αμφισβητήθηκε η σημασία της θρησκευτικής ένταξης, ήταν αυτή που Έλληνες και Αλβανοί θεωρούνταν «αδέλφια» που έχουν ίδιο αίμα λόγω κοινών προγόνων, και παρήγαγε ρυθμίσεις που δεν ταιριάζουν με το σχήμα του ΣτΕ, όπως για παράδειγμα ένα Διάταγμα του 1904 που έδινε τη δυνατότητα αυτόματης κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας σε όποιον εισάγονταν στη Σχολή Ευελπίδων αν ήταν «ομογενής, ήτοι Έλλην ή Αλβανός την καταγωγήν».1 Ούτε βέβαια το άλλο μείζον καταγωγικό σχήμα θα έβρισκε σύμφωνο το ΣτΕ, το ότι ιθαγένεια και «ελληνική εθνική καταγωγή» σε ένα παιδί μπορούσε μέχρι το 1983 να προσδώσει μόνο ο άντρας, το αίμα της γυναίκας δεν ήταν εθνικά άξιο να το κάνει. Η δε «ελληνική καταγωγή» δεν απέτρεψε τον νομοθέτη και το ΣτΕ να αποβάλουν από το έθνος και να αφαιρέσουν την ιθαγένεια σε δεκάδες χιλιάδες αριστερούς ως «αντεθνικώς δρώντες».



Τι ήταν τέλος πάντων αυτό που συνέδεε στον Μεσοπόλεμο την πόντια νύφη που έπρεπε να πλένει τα πόδια του πεθερού της με την κυρία των Αθηνών στην οποία ήταν ανεκτές οι προγαμιαίες σχέσεις; Ούτε η «καταγωγή» ούτε η γλώσσα ούτε οι «κοινές ή εθνικές παραδόσεις», τις οποίες επικαλούνται παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ. Εν τέλει, αυτό που συνέδεε αυτούς τους ανθρώπους, το ελληνικό έθνος, ήταν η βούλησή τους να ανήκουν σε μια κοινότητα, βούληση άλλες φορές πιο ξεκάθαρη, άλλες όχι, άλλες που αποκτήθηκε μετά από τριβές, άλλες μετά από πίεση. Και η σταδιακή αυτή ένταξη στην εθνική κοινότητα αφορούσε πολλές κοινότητες, όχι μόνο διεκδικούμενες από αντίπαλους εθνικισμούς, αλλά και ελληνόφωνες, όπως, για παράδειγμα, μερικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.



Η ένταξη σε κάθε εθνική κοινότητα, εγγενώς σύνθετη και αντιφατική, εξελίσσεται, μεταβάλλεται. Το ίδιο και το ποιος έχει δικαίωμα και ποιος αποκλείεται από την ιθαγένεια. Σήμερα βρισκόμαστε όντως μπροστά σε μια τομή, και είναι κατανοητό να προκαλούνται τριβές. Ας υποθέσουμε όμως ότι μπροστά στους δικαστές που εξέδωσαν τη συγκεκριμένη απόφαση παρουσιάζονταν δύο έφηβοι. Ο ένας απόγονος κάποιου που έφυγε από την Πελοπόννησο πριν έξι γενιές (με 1,5% ελληνικό αίμα!), με πλήρη άγνοια των ελληνικών και της Ελλάδας και έλληνας πολίτης με τη λογική της καταγωγής αλλά και με το ισχύον και σήμερα δίκαιο, ακόμη και μετά τη μεταρρύθμιση του 2010. Ο άλλος ένα παιδί χωρίς «ελληνική καταγωγή» που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι οι ίδιοι δικαστές θα διάλεγαν ως κατάλληλο να είναι έλληνας πολίτης τον δεύτερο.







Ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης είναι ιστορικός, ειδικός σε ζητήματα ιστορίας της ελληνικής ιθαγένειας.











1 Αλβανός στο πλαίσιο της εποχής εκείνης σήμαινε κυρίως τον αλβανόφωνο μουσουλμάνο.

http://www.hlhr.gr/details.php?id=504









Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΜΠΕΡΙΣΑ: Η ΤΑΙΝΙΑ BALLKAN BAZAR ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Αυτοκέφαλη Εκκλησια της Αλβανίας ειναι πολυ προβληματισμένη με την κινηματογραφικη ταινία "Ballkan Bazar". Σε επιστολή διαμαρτυρίας που απηυθυνε στην Κρατική Επιτροπή για τις Θρησκείες, και κοινοποίησε  στον πρωθυπουργό της χώρας, τον υπουργό πολιτισμού και τον Ιταλό πρέσβη, χαρακτηρίζει την ταινία προσβλητική και συκοφαντική. Αποκαλεί το έργο εξτρεμιστικά σαρκαστικό που παρουσιάζει τους παππάδες ως βάνδαλους μνημάτων και ως άτομα που παζαρεύουν τα οστά νεκρών, ενω παρουσιάζει τις οικογένειες τους εντελώς ανήθικες. Με την επιστολή αυτή η ορθόδοξη εκκλησία της Αλβανίας ζητά απο την επιτροπή θρησκευμάτων να κοινοποίησει την ενλ όγω επιστολή σε όλους τους κρατικούς φορείς που χρηματοδότησαν την ταινία, να προεβεί στις απαραίτητες ενέργειες ωστε στο μέλλον να αποφευχθούν παρόμοιες καταστάσεις και να φροντίσει για την εφαρμογή του νομου 10057/29.1.2009 για την προστασία των ιερών χώρων και την επιστροφή του στην Ορθοδοξη Εκκλησία που ανήκουν.
Το πλήρες κείμενο της επιστολή θα το βρείτε στα αλβανικά εδω.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Το Σαββάτο 18 Ιουνίου με την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Σαββατιάτικη "1914 H ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ"

Ενημερώνουμε του αναγνώστες μας πως αυτό το Σάββατο 18 Ιουνίου η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ κυκλοφορεί με ένθετο έντυπο της σειράς Ε-Ιστορικά, αφιερωμένο στην Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου 1914.






«Μια παραστατική επιστημονική αποτύπωση του αγώνα των Βορειοηπειρωτών που ευοδώθηκε για 8 μήνες και συνεθλίβη στις συμπληγάδες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και της άρνησης του Ελληνικού Κράτους.» - όπως αναφέρει η εφημερίδα.

(αρ. σελίδων 196)

http://borioipirotika.blogspot.com/2011/06/1914-h.html

Η περιπέτεια της γλώσσας των Ουρούμ


Ελευθεροτυπία, Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

Ξεχασμένοι Ρωμιοί



Η περιπέτεια της γλώσσας των Ουρούμ

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Ουρούμ. Ξεχασμένοι Ρωμιοί στα βάθη της Ανατολής. Ελληνες που κρατούν ζωντανή την εθνική συνείδηση, κομμάτι των Ελλήνων της Διασποράς που όταν βρέθηκαν στο δίλημμα να κρατήσουν τη γλώσσα ή τη θρησκεία τους διάλεξαν το «μη χείρον» γι' αυτούς.

Να μη χάσουν την πίστη τους. Ετσι, επέλεξαν να τουρκοφωνήσουν αντί να εξισλαμιστούν. Υιοθέτησαν την ουρουμική, ανατολική τουρκική της περιοχής όπου ζούσαν (Καρς) , θυσιάζοντας την ελληνική γλώσσα για την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Κι αυτό τελικά το έφεραν βαρέως μέσα τους, σαν προδοσία της πατρίδας.



Μια πονεμένη ιστορία που σχετίζεται με την επιβίωση των ελληνικών πληθυσμών σε ξένα χώματα. Οι Ουρούμ (έτσι αυτοαποκαλούνται) ζουν σήμερα στην περιοχή του Τριαλέτι, στη Γεωργία, τον λεγόμενο Μικρό Καύκασο. Ηταν μια πολυάριθμη κοινότητα μέχρι το 1979, που αριθμούσε πάνω από τριάντα χιλιάδες ψυχές, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες των ιδίων δεν έχουν πια απομείνει παρά χίλιοι πεντακόσιοι. Εγκατέλειψαν τα χωριά τους με προορισμό την Τιφλίδα ή πήραν τον δρόμο για την Ελλάδα.



Η σταδιακή απομάκρυνσή τους από τον Καύκασο και η ενσωμάτωσή τους με άλλους πληθυσμούς καθιστούν και τη γλώσσα τους από τις πλέον επαπειλούμενες με εξαφάνιση. Μαζί με αυτή χάνεται, όμως, και η πολιτιστική τους κληρονομιά, όπως παρατηρείται σε όλες τις μειονοτικές κοινότητες των Ελλήνων της Διασποράς.



Γι' αυτό, η μελέτη τριών πανεπιστημιακών με θέμα την «Τεκμηρίωση της Ουρούμ, της γλώσσας του ελληνικού πληθυσμού στον Καύκασο», που έγινε υπό την αιγίδα και αποκλειστική χρηματοδότηση του Ιδρύματος Λάτση στο πλαίσιο του προγράμματος «Μελετών 2010», αποκτά ιδιαίτερη σημασία.



Η ερευνητική ομάδα των γλωσσολόγων που ανέλαβε την καταγραφή της ουρουμικής συγκροτήθηκε με επικεφαλής τον Σταύρο Σκοπετέα από το Πανεπιστήμιο του Πότσνταμ, την Ελίζαμπεθ Φερχόφεν από το Πανεπιστήμιο της Βρέμης, την Ελένη Σελλά-Μάζη από το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, τρεις φοιτήτριες και τον τότε πρόεδρο του ίδιου τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών καθηγητή Αθανάσιο Μαρκόπουλο. Είχαν πολύτιμη βοηθό τη Βιολέττα Μωυσίδη, που μιλάει την ουρουμική και μπορούσε να τους μεταφράζει.



Η έρευνα ξεκίνησε από τους Σκοπετέα και Φερχόφεν, οι οποίοι εντόπισαν στη Γεωργία τους ελληνικής καταγωγής τουρκόφωνους Ουρούμ και θέλησαν να εξετάσουν εκ του σύνεγγυς. Η ουρουμική είναι κατά βάση τουρκική της Ανατολίας. Εχει έντονη επαφή με τη ρωσική, τη γεωργιανή και την ποντιακή ελληνική.



«Οι Ουρούμ», μας εξηγεί η κ. Σελλά, «είναι Ελληνες Ρουμ (Ρωμιοί) όπως αποκαλούνταν οι χριστιανικοί πληθυσμοί στην οθωμανική αυτοκρατορία, που κατοικούσαν στην Ανατολική Τουρκία (Καρς). Στις αρχές του 19ου αιώνα, μια ομάδα Ελλήνων εγκατέλειψε την Τουρκία και αναζήτησε μια νέα πατρίδα στον Καύκασο. Κατέληξαν σε ένα οροπέδιο του Μικρού Καυκάσου και έστησαν τα χωριά τους στη λίμνη της Τσάλκα, που τους θύμιζε τον τόπο τους, όπως μας είπαν οι ίδιοι. Στη νέα τους πατρίδα ήρθαν σε επαφή με άλλους πληθυσμούς γεωργιανής, ρωσικής και αρμενικής προέλευσης. Διατήρησαν, όμως, την εθνική τους ταυτότητα. Αισθάνονται Ελληνες και φέρουν ελληνικά ονόματα. Στην εποχή της Σοβιετικής Ενωσης αποτελούσαν αναγνωρισμένη ελληνική εθνική μειονότητα της Γεωργίας».



Κύριο μέλημα της ερευνητικής ομάδας ήταν να καταγράψει μια γλώσσα που κινδυνεύει να χαθεί. Οι λόγοι, όχι μόνο γλωσσολογικοί, αλλά και κοινωνιολογικοί. Γιατί στη Γεωργία υπάρχουν ελληνόφωνοι Πόντιοι και Ελληνες τουρκόφωνοι, οι τελευταίοι λίγο γνωστοί έως καθόλου μέχρι πρότινος, σύμφωνα με την κ. Σελλά.



«Η ιστορία των Ουρούμ απεικονίζεται στη γλώσσα τους. Το κύριο υπόστρωμα του λεξιλογίου είναι οι λέξεις της ουρουμικής, που ως επί το πλείστον πρόσκεινται σε στοιχεία των ανατολικών διαλέκτων της τουρκικής με πολλούς αρχαϊσμούς, καθότι δεν επηρεάστηκε από τις μεταρρυθμίσεις της τουρκικής κατά τον 20ό αιώνα. Τα περισσότερα λεξιλογικά δάνεια προέρχονται από τη ρωσική, την κύρια δεύτερη γλώσσα του πληθυσμού (οι Ουρούμ μαθαίνουν ρωσικά στο σχολείο και σήμερα γεωργιανά). Ενα μικρότερο ποσοστό δανείων προέρχεται από τη γεωργιανή και ελληνικές λέξεις απαντούν σε συγκεκριμένους τομείς της επικοινωνίας, π.χ. θρησκεία.



»Θελήσαμε να εξετάσουμε αυτόν τον πληθυσμό. Είναι χριστιανοί ορθόδοξοι Ελληνες στην καταγωγή, αλλά τουρκόφωνοι. Κάτι ανάλογο με τους Καραμανλίδες, οι οποίοι ζούσαν στην Καππαδοκία και όταν με την ανταλλαγή πληθυσμών ήρθαν στην Ελλάδα, τότε έγινε ευρύτερα γνωστή η περίπτωσή τους. Οι Καραμανλίδες, όπως και οι Ουρούμ, είναι τουρκόφωνοι ορθόδοξοι της Μικράς Ασίας με ελληνική εθνική συνείδηση.



»Πήγαμε στη Γεωργία, όπου συναντήσαμε τη συνεργάτιδά μας, τη Βιολέττα Μωυσίδη, που είναι Ουρούμ, δηλαδή Ρουμ-Ρωμιά- το αρχικό "ου" οφείλεται στην ιδιαιτερότητα της ανατολικής τουρκικής να μη δέχεται ως αρχικό λέξης το σύμφωνο «ρ»-, κι αρχίσαμε την καταγραφή των στοιχείων. Διαπιστώσαμε πως η γλώσσα τους είναι ανατολική τουρκική με δάνεια λεξιλογικά από τη ρωσική, τη γεωργιανή, την αρμενική και την ελληνική.



Αρχίσαμε να συγκεντρώνουμε υλικό για την καταγραφή της γλώσσας, της σύνταξης και της φωνητικής της. Ταυτόχρονα μας γεννήθηκε το ερώτημα της κοινωνιογλωσσικής κατάστασης των ανθρώπων που τη μιλούσαν, δηλαδή της χρήσης της γλώσσας ή των γλωσσών που μιλάει αυτός ο πληθυσμός, γιατί είναι πολύγλωσσοι. Μιλούν την ουρούμ ως μητρική, αλλά παράλληλα ρωσικά και γεωργιανά. Βέβαια, όσοι ζουν πλέον στην Ελλάδα, μιλούν ελληνικά. Επί Σοβιετικής Ενωσης διδάσκονταν στα σχολεία και την ελληνική, γιατί οι Σοβιετικοί σέβονταν τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες των διαφόρων κοινοτήτων. Σήμερα με πρωτοβουλία του Συλλόγου των Ελλήνων της Γεωργίας διδάσκεται στα χωριά τους η ελληνική γλώσσα και πρέπει να σας πω ότι οι νέοι Ουρούμ ενδιαφέρονται πολύ για την εκμάθηση των ελληνικών».



Με τι ασχολούνταν οι Ουρούμ στα μειονοτικά χωριά του Καυκάσου; Η κ. Σελλά λέει πως ήταν κατά κύριο λόγο γεωργοί και κτηνοτρόφοι. «Το χαρακτηριστικό τους ήταν ότι μισούσαν τη γλώσσα που μιλούσαν και ντρέπονταν γι' αυτή. Είχαν την πεποίθηση πως η γλώσσα τους οδηγούσε στην αμφισβήτηση της ελληνικότητάς τους. Ωστόσο, δεν αφομοιώθηκαν με τους άλλους ομόθρησκους πληθυσμούς που ζούσαν στην ίδια περιοχή της Γεωργίας. Κατάφεραν να κρατήσουν την εθνική τους ταυτότητα. Η περίπτωσή τους δείχνει ότι η γλώσσα δεν είναι πάντα άρρηκτα συνδεδεμένη με την εθνική ταυτότητα. Τον ρόλο αυτόν εδώ έχει πάρει η θρησκεία».



Η έρευνα βοήθησε στο να δημιουργηθεί ένα βασικό λεξικό με στοιχεία διαφόρων θεματικών κατηγοριών. Επίσης συγκεντρώθηκαν δείγματα προτάσεων για τη μελέτη της γραμματικής κι έγινε συλλογή αφηγήσεων από δεκαέξι διαφορετικούς ομιλητές. Το πιο πολύτιμο κομμάτι της μελέτης πρέπει να είναι τα 8.968 αρχεία ήχου που αποθηκεύτηκαν σε βάση δεδομένων.



Ολα τα δεδομένα της έρευνας θα ανεβούν στο Διαδίκτυο ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση «στο δυσεύρετο αυτό γλωσσικό υλικό», όπως οι ίδιοι οι ερευνητές λένε, περισσότεροι μελετητές. Ελπίζουν να ανοίξει ένας διάλογος για τη μελέτη της γλώσσας, την κατανόηση της γραμματικής της και τη βιωσιμότητά της.*



http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=283428

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Η σιωπή των ακαδημαϊκών


Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet. gr



Υπάρχει η ανικανότητα της κυβέρνησης που κατέληξε να ενώσει εναντίον της δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς. Υπάρχει το παιδικό πείσμα της αντιπολίτευσης να μη συναινεί στα αυτονόητα. Υπάρχει η ιδεοληψία της Αριστεράς που οδηγεί στην καταστροφή. Υπάρχει η ασυμμάζευτη βουλιμία των προνομιούχων συντεχνιών που, αν και μπροστά στο χάος, δεν διστάζουν να προτάσσουν τα προνόμιά τους. Πνευματικοί άνθρωποι διακηρύττουν εντελώς αντίθετες απόψεις και συστάσεις. Τριάντα δύο εξ αυτών, γνωστοί στην κοινωνία, εξέφρασαν την αγωνία τους ότι η ισότιμη συμμετοχή μας στην Ε. Ε. κινδυνεύει. Αμέσως δέχτηκαν αντίκρουση από 68 συναδέλφους τους, που προτείνουν στάση πληρωμών και καταγγελία του Μνημονίου. Κανείς δεν διαθέτει πλέον το κύρος να καθοδηγήσει τους πολίτες που σταδιακά μεταβάλλονται σε όχλο.



Υπάρχει ένας θεσμός που θεωρείται ότι στεγάζει την ηγεσία του πνεύματος. Είναι η Ακαδημία Αθηνών. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο έχει σκοπό, μεταξύ άλλων, την επιστημονική έρευνα και μελέτη της εθνικής οικονομίας, καθώς και την έκδοση γνωμοδοτήσεων, αποφάσεων, κρίσεων για τη διαφώτιση και καθοδήγηση κρατικών οργάνων και αρχών. Ακριβώς αυτό, δηλαδή, που χρειάζεται η χώρα σήμερα. Αντί όμως να υπηρετεί τον σκοπό της, σιωπά μακαρίως. Το χειρότερο είναι ότι τα μέλη της εισπράττουν για τις υπηρεσίες τους τον παχυλό μισθό του βουλευτή, όταν για τους ακαδημαϊκούς άλλων, πλούσιων χωρών, όπως ΗΠΑ ή Γαλλία, ο τίτλος είναι άμισθος, τιμητικός. Και ενώ έγινε σάλος για τις απολαβές των βουλευτών, αυτοί παραμένουν στο απυρόβλητο απ’ όλα τα κόμματα και απ’ όλους τους «Αγανακτισμένους». Η σιωπή τους δεν ταράσσεται ούτε όταν κάποιος πρώην πρόεδρός τους αποδείχτηκε λογοκλόπος αντιγραφέας: εξακολουθούν να πουλάνε το προϊόν της λογοκλοπής στις εκδόσεις τους. Πού εξαντλούν τη γλαφυρότητά τους; Στο ενεργητικό της Ακαδημίας Αθηνών υπάρχει ένας φιλιππικός 5.100 λέξεων εναντίον του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού της καθηγήτριας Μαρίας Ρεπούση, όπου της καταμαρτυρούν ότι «παραλείπει τα ονόματα του Κάλβου, του Βαλαωρίτη και του Ροΐδη». Μειδίασαν όσοι σκέφτηκαν τα ονόματα που η ίδια η Ακαδημία παρέλειψε: Καβάφης, Σικελιανός, Καρυωτάκης, Σεφέρης, Ελύτης, Εμπειρίκος, Καζαντζάκης και άλλοι. Στη συνέχεια, βράβευσαν τη δασκάλα Χαρίκλεια Νικοπούλου, που προπαγανδίζει αλυτρωτισμούς, όπως τη «σκλαβωμένη Βόρειο Ηπειρο». Νωρίτερα, είχαν βραβεύσει την Ελενα Τσαουσέσκου, σύζυγο του Ρουμάνου δικτάτορα, πάλι για «εθνικούς λόγους». Τέλος, καταλόγισαν στη σειρά «1821» του ΣΚΑΪ «υπερβολική ενασχόληση με εσωτερικές διαφορές και διενέξεις εις βάρος της αναφοράς στο καταλυτικό φαινόμενο της εθνικής απελευθερωτικής συνέγερσης». Τη ρήση του Σολωμού «Το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό, τι είναι αληθινό» φαίνεται ότι η Ακαδημία μας την έχει παραφράσει σε «Το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί αληθινό ό, τι είναι εθνοκαπηλικό». Και για τα πραγματικά εθνικά ζητήματα σιωπά. Ωστόσο, περιλαμβάνει και σοβαρά και αξιοσέβαστα μέλη. Γιατί δεν σπάνε αυτή τη σιωπή, διασώζοντας και το κύρος της;

Βορειοηπειρωτης ο νεος Πρωθυπουργος;

Ανάμεσα στα ονόματα που ακούγονται για τη θεση του Πρωθυπουργου ειναι και αυτό του Κωστή Στεφανόπουλου, ενώ πολιτικές δυνάμεις, όπως το ΛΑΟΣ εκφράζουν ευθέως τη στήριξη στο προσωπο του.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος, είναι κατά τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, Γ. Καρατζαφέρη, η ισχυρή προσωπικότητα που θα μπορούσε να επιστεγάσει τους πολιτικούς αρχηγούς και να είναι ο νέος πρωθυπουργός της χώρας.


Μιλώντας στο δελτίο ειδήσεων του Mega, τόνισε ότι προλαμβάνει τον Κωστή Στεφανόπουλο και τον προτείνει ως το πρόσωπο ευγνωσμένης αξίας που θα μπορούσε να αναλάβει πρωθυπουργός.

Προσέθεσε ότι η ανάγκη εξεύρεσης κοινής αποδεκτά λύσης είναι άμεση, καθώς η κυβέρνηση τελεί υπό παραίτηση.

Ζήτησε να πάνε και οι 5 αρχηγοί των κομμάτων στην Ευρώπη, υπό την στέγη μιας ευρύτατης κυβέρνησης και να διαπραγματευτούν το Μνημόνιο.

Όπως τόνισε, η Ελλάδα πλέον εξαρτάται από τον Α. Σαμαρά, ο οποίος πρέπει να επιλέξει "εάν θα συνεχίσει το γινάτι" και θα έχει ένα νέο 1993 η θα συναινέσει με την κυβέρνηση.

"Αυτό το κρυφτό δημιουργεί πρόβλημα στον ελληνικό λαό" τόνισε.

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=284624



Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Πετρέλαιο στο Ιόνιο


Η ιστορία για το πετρέλαιο στο Ιόνιο ξεκινά με τις καταγραφές του Ηροδότου πριν 2500 χιλιάδες χρόνια.. Αναζητώντας την άκρη του νήματος η Σοφία Παπαϊωάννου ταξιδεύει μέχρι την γειτονική Αλβανία, εκεί που σημαντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα συνδέονται σύμφωνα με τους επιστήμονες, με το τι πραγματικά υπάρχει στο Ιόνιο. Με οδηγό ειδικούς επιστήμονες ΟΙ ΝΕΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ κάνουν ένα μεγάλο οδοιπορικό στην Δυτική Ελλάδα στα ίχνη του «μαύρου χρυσού» ενώ απαντούν σε όλα τα ερωτήματα που αφορούν στην σχέση του Ιονίου με πετρελαϊκά κοιτάσματα αλλά και το διπλωματικό παρασκήνιο στις σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας.


Σοφία Παπαϊωάνου

Όμως ούτε στο Ιόνιο η Ελλάδα είχε καταφέρει να οριοθετήσει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αλβανία. Τον Απρίλιο του 2009 ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής και η Υπουργός των Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη πραγματοποίησαν επίσημη επίσκεψη στην Αλβανία. Μετά από 2,5 χρόνια διαπραγματεύσεων οι δύο χώρες υπογράφουν την συμφωνία για την ΑΟΖ στην θαλάσσια περιοχή που τις ενώνει. Οι Υπουργοί των εξωτερικών βάζουν τις υπογραφές. Ο πρέσβης κύριος Γιώργος Σαββαίδης συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις και έχει μονογράψει την συμφωνία με την Αλβανία.



Γιώργος Σαββαΐδης — Πρέσβης Ε.Τ., Επικεφαλής Ομάδας Διαπραγμάτευσης ΑΟΖ

Διαπραγματευτήκαμε κάθε λεπτομέρεια η οποία έπρεπε να γίνει αντικείμενο διαπραγματεύσεως με βάση τις ισχύουσες διατάξεις του δικαίου της θαλάσσης .Έγινε η εργασία κατά τρόπο επαγγελματικό και από τις δυο πλευρές και απόλυτα νόμιμο κάλυψε δε το σύνολο της οροθετικής γραμμής και η γραμμή η οποία συμφωνήθηκε καλύπτει και την υφαλοκρηπίδα, η οποία αναφέρεται ονομαστικά στη συμφωνία, αλλά και όλες τις θαλάσσιες ζώνες οι οποίες ενδεχομένως θα πρέπει να μπορούν να κηρυχθούν από τα δυο κράτη ως εφαρμόσιμες.



Σοφία Παπαϊωάνου

Μετά την πανηγυρική υπογραφή ο Έλληνας Πρωθυπουργός εκφωνεί για πρώτη φορά λόγο στο αλβανικό κοινοβούλιο. Δύο όμως μήνες μετά τον Ιούνιο του 2009 πραγματοποιούνται εκλογές στην Αλβανία. Το κόμμα του Σαλί Μπερίσα κερδίζει πάλι τις εκλογές αλλά το αποτέλεσμα αμφισβητείται από το κόμμα της αντιπολίτευσης που προσφεύγει στο συνταγματικό δικαστήριο.



Σοφία Παπαϊωάνου

Αμέσως μετά τις εκλογές ο πρόεδρος του σοσιαλιστικού κόμματος και δήμαρχος των Τιράνων ο Έντι Ράμα ο χαμένος των εκλογών στέλνει την απόφαση αυτή ανάμεσα στον Καραμανλή και στον Μπερίσα στο συνταγματικό δικαστήριο της χώρας. Το συνταγματικό δικαστήριο της Αλβανίας με ομόφωνη απόφασή του κρίνει ότι δε μπορεί να επικυρωθεί αυτή η συνθήκη γιατί μεταξύ άλλων αντιβαίνει σε κάποια άρθρα του Συντάγματος της Αλβανίας. Από τότε μέχρι σήμερα το θέμα της οριοθέτησης της οικονομικής αποκλειστικής ζώνης στο θαλάσσιο χώρο του Ιονίου ανάμεσα στην Αλβανία και στην Ελλάδα έχει παγώσει.



Σοφία Παπαϊωάνου

Αν είχε προχωρήσει αυτή η οριοθέτηση η Ελλάδα θα είχε στα χέρια της ένα πολύ καλό προηγούμενο συμφωνίας. Ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός ισχυρίζεται ότι αυτό δεν το ήθελαν οι Τούρκοι.



Σταύρος Λυγερός — Δημοσιογράφος

Οι πληροφορίες μας είναι ότι υπήρξε τουρκική παρέμβαση εξ ου και είχαμε απόρριψη από το ανώτατο δικαστήριο της γειτονικής χώρας.



Σοφία Παπαϊωάνου

Έχετε κάποιες υποψίες ή έχετε κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί η απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου της Αλβανίας αλλά και η κίνηση του σοσιαλιστικού κόμματος να ήταν καθοδηγούμενα από άλλους τρίτους;



Γιώργος Σαββαΐδης — Πρέσβης Ε.Τ., Επικεφαλής Ομάδας Διαπραγμάτευσης ΑΟΖ

Δεν μπορώ να κάνω εκτιμήσεις και να πω αν υπήρξαν άλλοι παράγοντες οι οποίοι υποκίνησαν αυτή τη προσφυγή, γεγονός που παραμένει όμως ότι για την Ελλάδα υπάρχει αυτή η συμφωνία, δεν είναι κυρωμένη βεβαίως συμφωνία, διότι σταμάτησε η διαδικασία της κυρώσεως, από την άλλη μεριά είναι μία συμφωνία σπουδαιότατη για το μέλλον των σχέσεων των δύο χωρών, είναι μία συμφωνία ισορροπημένη, η Αλβανική πλευρά ακόμη και μετά την έκδοση της αποφάσεως του δικαστηρίου προέβη σε επαλειμμένες δηλώσεις ότι θεωρεί ότι είναι μία πολύ καλή συμφωνία, πρόσθεσε βεβαίως ότι δεσμεύεται από την απόφαση του Αλβανικού Συνταγματικού δικαστηρίου και στη φάση που βρισκόμαστε και αφού έχουν προηγηθεί ορισμένες επαφές με την Αλβανική πλευρά για το ζήτημα αυτό, βρισκόμαστε σε αναμονή συγκεκριμένων ιδεών που περιμένουμε από την αλβανική πλευρά για το πώς θα ξεπεράσουμε την παρούσα να μην πω αδιέξοδο την παρούσα ακινησία στο ζήτημα αυτό. .


Παρακολουθήστε όλη την εκπομπή  εδω