Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ


Ο θησαυρός του Αλή πασά του Τεπελενλή στα αγγλικά θησαυροφυλάκια ή δίπλα σε κυπαρίσσι στους Γεωργουσάτες;

Ο Αλή πασάς ο Τεπελενλής ήταν το πρόσωπο που σημάδεψε καθοριστικά την πορεία και την εξέλιξη της πόλης των Ιωαννίνων, καθώς και την νοοτροπία των κατοίκων της στη νεότερη ιστορία τους. Γεννημένος το 1744 στο Τεπελένι της Αλβανίας ο γιός της Χάμκως και του ληστή Βελή, αρβανίτης μουσουλμάνος, γίνεται το 1788 πασάς των Ιωαννίνων.
Αποδυναμώνει τους Τούρκους γαιοκτήμονες (μπέηδες και αγάδες φεουδάρχες) της περιοχής του, των οποίων σφετερίζεται την περιουσία τους και τα πλούτη τους.
Από το 1792, 1799 ασχολείται με την κατάκτηση του Σουλίου και τον Δεκέμβριο του 1803, υπογράφει τη συνθηκολόγηση με τους Σουλιώτες.
Το 1798 καταλαμβάνει με την ανοχή των Γάλλων, που τότε κυριαρχούν στα Επτάνησα, τη Νιβίτσα, στην ακτή της Χειμάρρας. Κατόπιν εκτοπίζει (και σφαγιάζει) τις φρουρές των Γάλλων από το Βουθρωτό και την Πρέβεζα. Η λίμνη του Βουθρωτού, στην περιοχή των Αγίων Σαράντα, είναι το αγαπημένο του καταφύγιο. Το 1819 αγοράζει από τους Άγγλους την Πάργα.

Θα ήταν αδιανόητο για την νοοτροπία και την απληστία του χαρακτήρα του, να ξεφύγει ο Αλή πασάς από τη σιγουριά και τη γοητεία του χρυσού.
Οι εκστρατείες εναντίον των Σουλιωτών, η συντήρηση του στρατού, το δίκτυο των πληροφοριοδοτών, τα δώρα στους ξένους περιηγητές απαιτούσαν καλό πουγγί με φλουριά ασημένια και χρυσά.
Ας αναφέρουμε ότι δυο πονηροί βενετσιάνοι αλχημιστές πέρασαν από το σεράι του και του υποσχέθηκαν έναντι αδράς αμοιβής την κατασκευή χρυσού, κι εκείνος τους έκλεισε στο κάστρο, δεν τους άφηνε να φύγουν αν δεν ανακάλυπταν τη μαγική συνταγή που τόσο πολύ επιθυμούσε.

Όταν μετά την πολύμηνη πολιορκία των Ιωαννίνων, καταφεύγει στο νησάκι της λίμνης στη μονή του Αγίου Παντελεήμονα και με παγίδα πέφτει νεκρός, οι θησαυροί που καταμετρά ο Χουρσίτ πασάς – απεσταλμένος του σουλτάνου- είναι μόνο 45.000.000 γρόσια. Θεωρείται πολύ λίγος για το μέγεθος της ανάπτυξης που είχε πάρει το πασαλίκι των Ιωαννίνων, με συνέπεια να αποκεφαλιστεί ως ύποπτος και ο Χουρσίτ πασάς.

Από τότε δεν έπαψαν οι διάφορες φημολογίες για τον χαμένο θησαυρό του Αλή πασά και η αναζήτησή του από χρυσοθήρες παλιότερα, αλλά και πρόσφατα.
Έτσι δεν πρέπει να θεωρηθεί παράξενο το σκάψιμο κάποιων άγνωστων στο μαυσωλείο του Ασλάν πασά στο κάστρο της πόλης των Ιωαννίνων, όπως έγραψαν οι τοπικές εφημερίδες στις 15 Φεβρουαρίου 2000, προκειμένου να βρουν τον θησαυρό του Αλή πασά.

Σε σχόλιο της η εφημερίδα Ηπειρωτικός Αγών της 19/2/2000 γράφει: «Που βρίσκεται λοιπόν ο θησαυρός του Αλή; Από τα ιστορικά αρχεία που υπάρχουν και είναι καταγεγραμμένα, ο θησαυρός στάλθηκε από το γιό του Αλή, τον Μουχτάρ, το 1820 στην Πρέβεζα και εκεί φορτώθηκε σε αγγλικά πλοία με προορισμό τη Μάλτα. Οι εκτιμήσεις είναι ότι τελικά κατέληξε στα αγγλικά θησαυροφυλάκια. Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων το 1913, μια ιταλική εταιρεία πήρε άδεια, και για πέντε χρόνια κατέσκαψε κάθε πιθανή περιοχή με εκατοντάδες εργάτες, αναζητώντας τον θησαυρό. Εγκατέλειψαν όμως στη συνέχεια την προσπάθεια τους απογοητευμένοι. Θησαυρός …γιοκ λοιπόν και ας μη ταλαιπωρούνται άδικα οι σύγχρονοι χρυσοθήρες.

Ο παμπόνηρος και πανούργος Αλής θα εμπιστευόταν ποτέ ένα τόσο ακριβό μυστικό σε κανέναν; Δεν θα φρόντιζε να εξαφανίσει κάθε αποδεικτικό, ή το κυριότερο θα θόλωνε τα νερά με τη διασπορά παραπλανητικών φημών;
Σύμφωνα με βορειο Ηπειρώτη από τη Δρόπολη, που δούλευε σε οικοδομικά έργα το 1991 ο θησαυρός του Αλή περιήλθε στα χέρια του Εμβέρ Χότζα το 1966.
Οι αμύθητοι θησαυροί που μάζεψε ο Αλή πασάς του δημιούργησαν μεγάλο πρόβλημα για την εξασφάλιση τους. (Τότε δεν υπήρχε …Χρηματιστήριο, ομόλογα, να τα …επενδύσει, Τράπεζες να τα φυλάξει)

Η έδρα του πασαλικιού του τα Γιάννενα δεν πρόσφεραν τη σιγουριά που ήθελε.
Έστειλε έναν έμπιστό του στο χωριό Γεωργουσάτες της Δρόπολης. Αυτός βρήκε τρεις μαστόρους που έχτισαν μια κρυψώνα έξω από τους Γεωργουσάτες, κοντά σ΄ένα κυπαρίσσι μιας εκκλησίας. Όταν οι εργάτες τελείωσαν, ο έμπιστος του Αλή τους τουφέκισε με διαταγή του πασά. Στη συνέχεια ο Αλής σκότωσε τον έμπιστο, ώστε να είναι σίγουρος, σιγουρότατος, για τη μυστική κρυψώνα του θησαυρού.
Πλην όμως ένας από τους τρεις εργάτες τραυματίστηκε απλώς, και έκανε τον σκοτωμένο. Στη συνέχεια κρύφτηκε, όμως το μυστικό το εμπιστεύθηκε σε κάποιον δικό του, και αυτός στην κόρη του, η οποία έλεγε για το «κυπαρίσσι με το θησαυρό, που είναι κοντά σ’ αυτό, και θάτρεφε τη Δρόπολη για εκατό χρόνια.
Το 1966 κάποιοι εργάτες έσκαβαν στους Γεωργουσάτες, για να φτιάξουν ένα οχυρωματικό έργο – ένα από τα πολλά που συνήθιζε να κάνει το καθεστώς Χότζα.
Έφτασαν να σκάβουν κοντά στο κυπαρίσσι που αναφέραμε, όταν σκόνταψαν σ’ ένα τοίχο, πάχους δύο μέτρων περίπου. Συνέχισαν να εργάζονται μέχρι που βρήκαν μια πόρτα χοντρή σιδερένια, ενώ ταυτόχρονα την άλλη μέρα ήρθαν άνθρωποι του καθεστώτος και βρέθηκαν μπροστά σ’ έναν πραγματικό θησαυρό από χρυσάφι αμύθητης αξίας. Μια γουρούνα ολόχρυση δυο τόνων βάρους (2.000 κιλά) με δώδεκα γουρουνάκια χρυσά κι αυτά, σερβίτσια πιάτων και κουταλομαχαιροπήρουνα, όλα χρυσά. Ήρθε επί τόπου κι ο Εμβέρ Χότζα και ο θησαυρός μεταφέρθηκε μυστικά και επειγόντως πρώτα στα Τίρανα και μετά που;
Με το που βρέθηκε ο θησαυρός το 1966 η γιαγιά που διηγούνταν την ιστορία με το κυπαρίσσι και το θησαυρό έπαθε μελαγχολία και είκοσι χρόνια μετά, μέχρι το 1986 που άφησε την πνοη της, δεν έβγαλε μιλιά.
Ύστερα από αυτά για τον θησαυρό του Αλή πασά το λακωνικότατο «Σχόλιο ουδέν» που λέει και ο Αντώναρος, σας αφήνω στην κρίση σας να πιστέψετε ό,τι θέλετε!

(Από το βιβλίο του πολιτικού μηχανικού Γιάννη Παπαϊωάννου «Γεγονότα από τη νεότερη ιστορία» Ιωάννινα 2006)

(ΣΗΜ. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία της 7 Μαίου 2000, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα διέταξε σχετική έρευνα στις 10 Μαρτίου 2000 για την κλοπή των αποθεμάτων χρυσού της Αλβανίας, αξίας 2,8 εκατομμυρίων δολλαρίων, ο οποίος εξαφανίστηκε μέσα από τη θωρακισμένη και φυλασσόμενη από ειδικές δυνάμεις σήρραγγα, όπου φυλάσσονταν τα αλβανικά αποθέματα χρυσού.)

Αναδημοσίευση απο http://ligapola.blogspot.com

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

ΜΠΕΚΤΑΣΗΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ


Οι μπεκτασήδες στην προσπάθεια τους να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους έναντι του σουννιτικού κρατικισμού, δε δίστασαν να απεθυνθούν και προς τους χριστιανικούς πληθυσμούς και να ζητήσουν τη συνεργασία τους. Ειδικότερα σε ο, τι αφορά τη σύμπραξη Μπεκτασήδων με τους χριστιανούς πληθυσμούς της Βαλκανικής, για κοινούς αγώνες εναντίον του οθωμανικού δεσποτισμού και του σουννιτικού αυταρχισμού, θα πρέπει να αναφερθεί ότι αυτές αρχίζουν με την πρωτοβουλία του σεϊχη Μπεντρεντιν. Σηματνικό ρόλο στη συνεργασία αυτή έπαιξαν και οι λαϊκές θρησκευτικές αντιλήψεις και ορισμένα έθιμα, τα οποία ήταν κοινά στους χριστιανικούς πληθυσμούς και τον μπεκτασιμσό. Ο ισλαμικός μυστικισμός , όπως τον ανέπτυξε στη διδασκαλία του ο σείχης Μπεντρεντιν, συνδυαζόταν αρμονικά με πολλά χριστιανικά και προχριστιανικά αρχαιοελληνικά κατάλοιπα, κατά τρόπο που τροφοδοτούσε τα λαϊκά θρησκευτικά και κοινωνικά κινήματα. Οι προσπάθειες που κατέβαλλε ο σεϊχης Μπεντρεντίν, ο αρχηγός των Χουρουφήδων, Φαζλουλάχ, ο μπεκτάσης ηγούμενος στον τεκκέ της Ρούσας ο Μπαλήμ Σουλτάν και άλλοι επώνυμοι σεϊχηδες, για το συγχρωτισμό δογματικών και λατρευτικών στοιχείων του χριστιανικού και ισλαμικού μυστικισμού, δημίουργησαν τις προυποθέσεις για την παραπέρα πορεία των καλών σχέσεων χριστιναών και μουσουλμάνων του βαλκανικού χώρου. Θα πρέπει ακόμα να αναφερθεί και τούτο, ότι από τη συνεργασία και σύμπραξη των Μπεκτασήδων με τους χριστιανικούς πληθυσμούς, δημιουργούνται οι ευνοικές προυποθέσεις για την εισροή άφθονων χριστιανικών προτύπων στη λατρευτική ζωή, αλλά και στο «πιστεύω» των Μπεκτασήδων. Ο συγχρωτισμός αυτός κάνει έντονη την παρουσία του όχι μόνο στο δογματικό μέρος της διδασκαλίας του μπεκτασισμού, αλλά και στα σύμβολα, στην αγιολατρεία, στο εορτολόγιο και στη χρησιμοποίηση κοινών λατρευτικών οίκων, οι οποίοι πολλές φορές χρησιμοποιούνταν από κοινού ή εναλλάξ μεταξύ χριστιανών και μπεκτασήδων μυστικιστών. Από την άποψη αυτή, έστω και σε εντελώς ανεπίσημη μορφή, στον βαλκανικό χωρο, συντελέστηκε μια διαθρησκευτική προσέγγιση μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων των δύο πλευρών, με αποτέλεσμα ο στενός συνεργάτης του σεϊχη Μπεντρεντιν, ο Περκλιτζέ Μουστφά, να διακυρήξει ότι « αν κάποιος από τους Τούρκους δηλώσει πως οι χριστιανοί δε σέβονται το Θεό, τότε ασεβεί» και ότι « κανέναςδεν είναι δυνατό να σωθεί παρά μόνο αν συμφωνεί με την πιστη των χριστινών». Εξάλλου η αποδοχή εκ μέρους των μπεκτασήδων χριστιανικών προτύπων και αγιαστικών μέσων, έκανε τη θρησκεία τους λιγότερο επικίνδυνη, για όσους χριστιανούς, εκ των πραγμάτων, ήδαν υποχρεωμένοι να εξισλαμισθούν. Αντί λοιπόν να επιλέξουν το σουννίτκο ισλάμ, το οποίο τους υποχρέωνε, εξ αρχής, να απαρνηθούν πλήρως την πατρώα θρησκεία τους, επέλεγαν τον μπεκτασισμό με τα χριστιανικά πρότυπα και τις φιλελεύθερες αρχές του που ασφαλώς επιβράδυνε σημαντικά τον τελειωτικό ισλαμισμό τους.


Πηγή: Βιβλίο "Μπεκτάσηδες Δερβίσηδες και εθνικό κίνημα στην Αλβανία", Υποσημείωση 2, Εκδόσεις Ισνάφι, Ιωαννινα 2005

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Η Ελληνική Κυβέρνηση καταδιώκει το κίνημα

Η Ελληνική Κυβέρνηση για να αποδείξει στις δυνάμεις ότι δεν ευνοεί το κίνημα των Βορειοηπειρωτών , την 22 Φεβρουαρίου αποστέλει τον "Άλφειον" και τον "Εύρωταν" προς καταστολή του κινήματος και παράδοση της πόλεως των Αγίων Σαράντα.
Η είδηση περί αποστολής πολεμικών προς αποκλεισμόν του λιμένος των Αγίων Σαράντα και η επικείμενη απόβαση Ελληνικού Στρατού στην Κέρκυρα προς κατάπνιξη του κινήματος ανησυχεί τους Βορειοηπειρώτες, έτσι ώστε οι Καραπάνος, Σπυρομήλιος, Δ. Δούλης και Γ. Δούλης επιβιβάζονται στα αυτοκίνητα με προορισμό τους Αγίους Σαράντα. Δεν κατόρθωσαν όμως να φτάσουν λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και απεφεύχθει έτσι η σύγκρουση μεταξυ Αυτονιμιστών και Ελληνικού Στρατού.

Συμπλοκή μεταξύ Ελλήνων και Αυτονομιακών στο Γεωργουτσάτη

Παραλίγο σύρραξη θα επέρχετο μεταξύ ελληνικού και αυτονομιακού στρατού.
Στο Λεσκοβίκι οι επαναστάτες είχαν κρατήσει τέσσερα πολυβόλα. Προς παραλαβή αυτών απεστάλησαν εκεί ο λοχαγός Κατσόπουλος και οι ανθυπολοχαγοί Κρίκας και Δεπάστας. Ο αρχηγός όμως των επαναστατών αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα.
Οι αξιωματικοί χρησιμοποιόντας τις δυνάμεις της χωροφυλακής παρέλαβαν τα πολυβόλα δια της βίας.
Ευτυχώς οι επαναστάτες απέφυγαν να αντισταθούν και απεφεύχθει η αιματοχυσία.
Δυστυχώς δεν απεσοβήθει και εις τους Γεωργουτσάτες, σημείο ενώσεως της οδού Αργυροκάστρου - Ιωαννίνων με τον δρόμο για τους Αγίους Σαράντα μέσω Δελβίνου, όπου έδρευε η επιμελητεία του Ελληνικού Στρατού.
Δυνάμεις ιερολοχιτών υπό την αρχηγία του Καπετάν Κρεμμύδα όρμησαν να αρπάξουν πολεμοφόδια απο την εκεί αποθήκη. Ο επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης συνέστησς στους ιερολοχίτες να να απομακρυθούν, οι ιερολοχίτες όμως επέμεναν.
Ο αξιωματικός τότε του Ελληνικού Στρατού διέταξε τότε τις δυνάμεις του να ανοίξουν πυρ κατά των ιερολοχιτών. Με το άκουσμα των πρώτων πυροβολισμών προσέτρεξαν απο τα διπλανά χωριά ηπειρώτες οπλισμένοι με ξύλα και λίγα όπλα για να ενωθούν με τους ιερολοχίτες. Οι αρχηγοί όμως των ιερολοχιτών και του εθελοντικού σώματος, υπακούοντας στις αυστηρότατες διαταγές της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ηπείρου, απέτρεψαν τους άνδρες τους να πυροβολήσουν.
Πράγματι, ουδείς πυροβολισμός ερρίφθει εναντίον του στρατού.
Τα πυρά όμως των στρατιωτών είχαν ως συνέπεια τον τραυματισμό επτά ιερολοχιτών και εθελοντών, καθώς και δύο γυναικών. Ένας από τους οπαδούς του Καπετάν Κρεμμύδα, επιτέθηκε εναντίον του επειδή εμπόδισε τους εθελοντές να απαντήσουν στα πυρά του ελληνικού στρατού. Πυροβόλησε κατά του οπλαρχηγού για να τον φονεύσει, η σφαίρα όμως απέτυχε του σκοπού της.

Η Ελληνική Κυβέρνηση απαγορεύει τα συλλαλητήρια

Η Ελλάς για να φανεί ευάρεστος στις Δυνάμεις και να αποδείξει ότι δεν ενθαρρύνει ούτε βοηθά τους Βορειοηπειρώτες καταπνίγει πάσα εκδήλωση εντός του Ελληνικού Κράτους.
Εκτός των άλλων απαγόρευσε και το προαναγγελθέν συλλαλητήριο διαμαρτυρίας για την 5 Μαρτίου, υπέρ της σφαγιαζόμενης Βορείου Ηπείρου.
Η διεύθυνση της αστυνομίας, συνεπείς στις διαταγές της Κυβέρνησης, εξέδωσε το κάτωθι ανακοινωθέν:
"Έχοντας υπόψη τας υπό των εφημερίδων δημοσιευόμενας ειδήσεις περί συγκροτήσεως συλλαλητηρίων Κυριακήν και την εκ τούτου πιθανήν διάρρηξη της τάξεως, ίδοντες το άρθρον 10 του Συντάγματος, απαγορεύομεντην συγκρότησιν συλλαλητηρίου και πάσαν σχετικήν συνάθροισιν εν Αθήναις και Πειραιει.
Συνιστώμεν εις τους φιλήσυχους πολίτας να έχωσιν υπόψη ότι πάσα εις τας νομίμους προσταγάς των Αρχών αντίστασις, θα αντιμετωπίσει το κράτος του Νόμου"

Πηγή: Βιβλίο " Ο Βορειοηπειρωτικός Αγών (1914)", Κωνσταντίνου Σκενδέρη, Εκδόσεις Πελασγός.