Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΦΟΡΜΗ

Μεγάλος ντόρος έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες με τις δηλώσεις του πρόξενου Οικονόμου σχετικά με την επικείμενη απογραφή. Αποκαλύπτουμε σήμερα πως οι δηλώσεις αυτές αποτέλεσαν μόνο την αφορμή για την "έκρηξη" των αλβανών καθώς τα πραγματικά αίτια είναι άλλα!
Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 2006 όταν ένας μικρούλης από την Κορυτσά αποφάσισε να κλειστεί στη "σχολη" του fame story. Ήταν το καλό παιδί, όλοι μιλούσαν γι αυτόν με τα καλύτερα λόγια και σε μια στιγμή συναισθηματικά φορτισμένη φώναξε από το μικρόφωνο προς τους συμπατριώτες του που είχαν εγκληματική δράση στην Ελλάδα "Fuck off"!!! Ήταν ο Διονύσης!!! Ο άνθρωπος που αψήφισε το "πολιτκό" κόστος και είπε τα πράγματα με το όνομα τους. Αυτό ήταν, το Διονύση πια "άξιζε να το δεις" και εκεί μαζί του παρεβρεθήκε και ένας σπουδαίος πολιτικός της Β' Αθήνων. Ο Χαράλαμπος Καραθάνος προέβει σε μια ανατριχιατική αποκάλυψη. Διονύση, του είπε, δε χρειάζεται να αισθάνεσαι τύψεις για την παραβατική στάση των αλβανών, εσύ είσαι έλληνας, είσαι βορειοηπειρώτης.
Όντως, όλα τα στοιχεία πάνω του μαρτυρούσαν την ένδοξη καταγωγή του. Ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει πως ο νεαρός Xherahu δεν ήταν έλληνας. Devis Xherahu απευθείας απόγονος του Αριστοτέλη.
Το Διονύση το συναντήσαμε αργότερα σε μια σπουδαία συνεργασία με το Λε Πα να τραγουδουν στην αλβανική (διότι ας μη ξεχνάμε πως η αλβανική είναι διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής) το άσμα "Ο παπαγάλος". Στην Αλβανία ο Λε Πα ξαναβρήκε τη χαμένη επιτυχία.  Όλοι οι αλβανοί άρχισαν να τραγουδουν tope tope ο παπαγαλος.
Κάτι όμως βασάνιζε το νεαρό Διονυση-Devis , πως θα μπορουσε το ελληνικό κοινό να συμφιλιωθει με το επωνυμο Xherahu; Η λύση βρέθηκε, ο Devis Xherahu κανει πια καριερα (στην Ελλάδα) ως Διονύσης Χιώτης! Έτσι πληθαίνουν οι φωνές που απαιτούν η περιοχή της Κορυτσάς να μην αποκαελίται Βόρειος Ηπειρος αλλά Βόρεια Χίος.
Μετά από όλα αυτά υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως ο Διονύσης δεν άλλαξε και εθνικότητα;

Πάρτε γεύση:

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

Με το σύνθημα "ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΟΜΟΝΟΙΑ" οι υποστηρικτές της οργάνωσης φρόντιζαν να στολίζουν τους τοιχους των χωριών μας πριν τις εκλογικές αναμετρήσεις. Δεν κάναν διακρίσεις γράφαν έξω από τα σχολεία γράφαν και έξω από τους στάβλους! Ηταν η εποχή που για όλους ΟΜΟΝΟΙΑ και ΚΕΑΔ θεωρούνταν εννοιες ταυτόσημες και ο μεγάλος εχθρός παρέμενε ο Βαγγέλης Τάβος του ΣΚ. Επίσης την εποχή εκείνη το Δ.Κ του Σαλί Μπερίσα θεωρούσε αδιανόητο να κατεβάσει δικό του υποψήφιο στις περιοχές μας διότι όπως διαλαλούσε και ο αλβανός πρεσβυς στην Αθήνα "οι μειονοτικοί πρέπει να ψηφίζουν μειονοτικούς".
Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, ΟΜΟΝΟΙΑ και ΚΕΑΔ θε θεωρούτναι ένα και το αυτό διότι στο παιχνίδι μπήκε και το MEGA. Και δε φτάνει μόνο αυτό όλα δείχνουν πως το νέο κόμμα καθοδηγείται απο το Δ.Κ.
Και το ερώτημα που πλανάται είναι "τι θα ψηφίσουν οι ελληνες;" Την Ομόνοια του ΚΕΑΔ ή την Ομόνοια του MEGA; Γιατί όπως και να το κάνουμε έλληνες είναι και οι δύο, όχι πως ο Τάβος δηλαδή δεν ήταν έλληνας.
Αρκόυσε όμως η παρότρυνση του παραπάνω συνθήματος για να λάβει την ψήφο των ελλήνω το ΚΕΑΔ; Στο youtube  έχει αναρτηθεί από το 2008 ένα βίντεο απο τους εορτασμούς την 28 Οκτωβριου 2008 στο χωριό Βουλιαράτι. Τυχαία (;) η καμερα καταγράφει και τη συνομιλία στελέχους της Ομόνοιας με ψηφοφόρο.  Παρακολουθήστε το:

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Στο Γεωργουτσατι συνελήφθη 41χρονος με ένα τόνο μαριχουάνα


Ένα τόνο μαριχουάνα, προτού το φορτίο περάσει τα σύνορα με την Ελλάδα, κατέσχεσαν οι αλβανικές αρχές στο Αργυρόκαστρο.

Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν από τις αστυνομικές αρχές του Αργυροκάστρου, οι άνδρες του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών συνέλαβαν έναν 41χρονο από το Τεπελένι, ο οποίος είχε προμηθευτεί το φορτίο στο χωριό Λαζαράτι, (γνωστή περιοχή για την καλλιέργεια ναρκωτικών ουσιών, περίπου 20 χιλιόμετρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα).

Ο συλληφθείς μετέφερε το φορτίο με ένα ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο, μάρκας Volkswagen και μοντέλο Touareg, το οποίο είχε πινακίδες της πόλης των Τιράνων.

Επίσης, οι αστυνομικές αρχές του Αργυροκάστρου εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης για άλλους τρεις άνδρες που φέρονται ως συνεργοί του 41χρονου.

Η σύλληψη του 41χρονου έγινε σε μπλόκο της αστυνομίας στο χωριό Γεωργουτσάτι κοντά στη Δρόπολη, περίπου δύο χιλιόμετρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα, έπειτα από παρακολούθηση των υπόπτων για περίπου μια εβδομάδα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=383218&dt=08/02/2011#ixzz1DasgdfkG

QUIZ

Ποιός θυμάται πως λέγοταν η Μ.Κ.Ο στην οποία ανήκε το βορειοηπειρωτικό πρακτορείο ειδήσεων;

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Tου Θανου Βερεμη*




Ζούμε σε περίοδο δοκιμασίας των θεσμών. Το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα, η Δικαιοσύνη και η εκπαίδευση έχουν τεθεί σε αμφισβήτηση. Ο φονταμενταλισμός και ο εθνικισμός επιστρέφουν με δριμύτητα και μάλιστα σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, οι οποίες στη γένεσή τους αποτέλεσαν καύχημα του Διαφωτισμού.



Ο εθνικισμός που γνωρίζουμε σήμερα δεν έχει σχέση με εκείνον που δημιούργησε ο γαλλικός ορθολογισμός. Ο εθνικισμός της Γαλλικής Επανάστασης ήταν εδαφικός και πολιτικός. Συσπείρωσε τους πολίτες εναντίον των προνομίων του παλαιού καθεστώτος, ώστε το έθνος να αποτελέσει τη νέα νομιμοποιητική βάση της κρατικής εξουσίας, αντί της ελέω Θεού μοναρχίας.



Ομως, ο εθνικισμός σταδιακά μεταλλάχθηκε σε προϊόν του ρομαντισμού. Ετσι, οι Γάλλοι, που απέδιδαν στο έθνος πολιτικό περιεχόμενο, προσέδωσαν στην έννοια αυτή οργανικές ιδιότητες, ιδίως μετά την ταπεινωτική τους ήττα από τους Πρώσους το 1870-71. Οι Γάλλοι, οι οποίοι ήταν αποτέλεσμα προσμείξεων Γαλατών και Φράγκων (Γερμανών), θέλησαν να αποβάλουν από τη μνήμη τους το Γερμανικό στοιχείο και να αναδείξουν το Κέλτικο. Αντίστοιχα, οι Πρώσοι αναζήτησαν σε κάποιο ιδεατό παρελθόν τη γερμανική καθαρότητα έναντι του σύνοικου σλαβικού πληθυσμού στα ανατολικά εδάφη τους.



Ο ημέτερος Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, αν και εγγράφεται στη ρομαντική σχολή της ιστοριογραφίας, υπήρξε ορθολογιστής στις παρατηρήσεις του για τις καταβολές του ελληνικού έθνους. Αντιμετωπίζοντας τις απόψεις του Αυστριακού ιστορικού Ιάκωβου Φίλιππου Φαλμεράγιερ ότι η εγκατάσταση σλαβικών και αλβανικών φύλων στην Ελλάδα εξαφάνισαν κάθε ίχνος ελληνικού αίματος από τις φλέβες των Ελλήνων, ο Παπαρρηγόπουλος απέρριψε την βιολογική αυτή ερμηνεία της ιστορίας και προέταξε τον πολιτισμό ως μοναδικό έγκυρο γνώρισμα κάθε έθνους. Ο ελληνικός εθνικισμός του 19ου αιώνα συνεπώς υπήρξε ανοιχτός στην εθελουσία προέλευση κάθε εθνότητας που επιθυμούσε να γίνει μέτοχος ενός πολιτισμού με την αρχαιότερη και πλουσιότερη γλωσσική παράδοση. Η ελληνική γλώσσα, άλλωστε, δεν ήταν μόνο φορέας της γραμματείας των αρχαίων, αλλά και η ιερή γλώσσα των γραφών, καθώς οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές έγραψαν τα ευαγγέλιά τους στα ελληνικά.



Ο ελληνικός εθνικισμός μεταλλάσσεται μέσα στον εικοστό αιώνα. Πρώτη αιτία της αλλαγής υπήρξε η εξαγγελία της Τρίτης Διεθνούς το 1924 ότι οι τρεις Μακεδονίες, του Βαρδάρη, του Αιγαίου και του Πιρίν, θα γίνονταν μελλοντικά ένα ενιαίο αυτόνομο κράτος υπό την κομμουνιστική Βουλγαρία. Η εξαγγελία αυτή προκάλεσε μεγάλες διχογνωμίες στο ΚΚΕ με αποτέλεσμα την παραίτηση των ιστορικών Γιάννη Κορδάτου και Σεραφείμ Μάξιμου από τους κόλπους του κόμματος. Οταν την ηγεσία ανέλαβε ο Νίκος Ζαχαριάδης, η άποψη της Τρίτης Διεθνούς επικράτησε. Οι διώξεις κατά του ΚΚΕ υπό το βενιζελικό «ιδιώνυμο αδίκημα» και οι φυλακίσεις μελών του κόμματος από το καθεστώς Μεταξά, ξεκίνησαν από το λάθος της υιοθέτησης ενός συνθήματος βλαπτικού για τα ελληνικά συμφέροντα.



Η έννοια του «από τριών χιλιάδων ετών» καθαρόαιμου Ελληνισμού, έγινε η βάση της αναθεωρημένης αντίληψης του ελληνικού εθνικισμού επί δικτατορίας Μεταξά και χάρη στον ελληνικό εμφύλιο, μακροημέρευσε.



Κατά τον εμφύλιο (1946-49), ο «Δημοκρατικός Στρατός» στρατολογούσε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια από τις σλαβόφωνες περιοχές της δυτικής Μακεδονίας με αποτέλεσμα να εξαγγελθεί από το κόμμα η δημιουργία ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη. Η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ στις 30 - 31 Ιανουαρίου 1949 επανέλαβε το μοιραίο σφάλμα του Μεσοπολέμου, αναγνωρίζοντας το «δικαίωμα του μακεδονικού λαού για εθνική αυτοδιάθεση». Η απόφασή του κόστισε τόσο πολύ στο μετεμφυλιακό ΚΚΕ ώστε το ζήτημα να αποτελεί σήμερα άβατο στις κομματικές αποτιμήσεις του εμφυλίου.



Ο παλιός διεθνισμός της Αριστεράς έδωσε πλέον τη θέση του σε έναν ιδιότυπο εθνικισμό, ο οποίος απέκτησε τη σημασία αντίστασης κατά της παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών εταιρειών. Η εμφυλιακή προθυμία του ΚΚΕ να συμπλεύσει με τις αντίπαλες μεγαλοϊδεατικές φιλοδοξίες μιας γειτονικής εθνογένεσης εκθέτει ακόμα το κόμμα σε εύκολη κριτική.



Ο παραδοσιακός εθνικισμός της Δεξιάς επιστρέφει σε οργανικές ερμηνείες της μεταξικής περιόδου και αποδύεται σήμερα σε κυνήγι μειοδοτικών μαγισσών που εντοπίζονται κυρίως στον φιλελεύθερο χώρο. Ετσι, το ανέστιο κέντρο του πολιτικού φάσματος βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα σε δύο κατήγορους, τον δεξιό και τον αριστερό.



Η σύγχρονη κοινωνία αναζητάει όλο και πιο πολύ τη θαλπωρή της χαμένης παραδοσιακής κοινότητας στον εθνικισμό των συμβόλων, ενίοτε και στην θρησκευτική παραμυθία. Κατά πόσον κάποιοι απολεσθέντες παράδεισοι του παρελθόντος υπήρξαν πραγματικοί ή αποτελούν εμφυτεύματα εικονικής μνήμης, είναι θέμα μεγάλης συζήτησης μεταξύ διανοουμένων και ιστορικών.



Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε το γεγονός ότι οι εθνικές μνήμες αποτελούν κοινό σημείο αναφοράς, ώστε να δημιουργείται ανάμεσα στους κατοίκους της χώρας αυτής η αλληλεγγύη, που είναι απαραίτητη σε περιόδους κρίσης σαν τη σημερινή. Ομως, καλό είναι να προσέχουμε το θυμικό. Υπήρξε πηγή μεγάλων περιπετειών στο παρελθόν. Η υπερβολική του δόση βλάπτει.



*Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.










ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΙΜΑ

Toυ Δημητρη Xριστοπουλου*




Tο 1876 μια ελληνική εφημερίδα (Θράκη, 28/10 Μαΐου) στην Κωνσταντινούπολη έγραφε για κάποιον Βούλγαρο προύχοντα της Θεσσαλονίκης: «Και ναι μεν βουλγαρική είναι η οικογένεια των κ. Χ. Λαζάρων, αλλ’ όμως διέπρεψεν αυτή επί φιλελληνικοίς αισθήμασιν […] Επειδή λοιπόν η οικογένεια αυτήν εν μέσω ομογενών ειργάσθη […] και επειδή συνεδέθη διά συγγενικών δεσμών μετ’ επισημοτάτων ελληνικών οικογενειών εγκατεστημένων εν Πειραιεί και αλλαχού, νομίζον ότι δεν εσφάλομεν αποκαλέσαντες έναν των διαπρεπών αυτής γόνων ομογενή.»



Την εποχή λοιπόν που σφυρηλατούνται οι εθνικές συνειδήσεις και ο αγώνας για τη Μακεδονία είναι στις απαρχές του, κάποιοι στο νεότευκτο κράτος έβλεπαν ότι το ελληνικό έθνος δεν μπορεί να είναι απλώς μια κοινότητα αίματος. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Πού να βρεθεί τόσο «ελληνικό αίμα» για να γίνει το κράτος; Ετσι λοιπόν, ο βουλγαρικής καταγωγής λογίζεται Ελλην όταν έχει ή αποκτά ελληνική εθνική συνείδηση. Ας υπαγορεύει αλλιώς το αίμα του. Κάπως έτσι συγκροτήθηκε το ελληνικό έθνος. Οπως περίπου όλα τα έθνη. Στην αρχή κανείς δεν είχε Ελληνα πατέρα, διότι απλώς δεν υπήρχαν Ελληνες πολίτες. Μετά, ταυτόχρονα με το δίκαιο του αίματος, δηλαδή την κτήση της ιθαγένειας του πατέρα (και της μητέρας από το 1984) έχουμε τις λεγόμενες «αθρόες πολιτειοποιήσεις» δηλαδή μαζικές κτήσεις της ελληνικής ιθαγένειας από τους πληθυσμούς των Νέων Χωρών.



Από μόνο του το δίκαιο του αίματος δεν θα μπορούσε ποτέ να συμπεριλάβει νέους ανθρώπους στον ελληνικό λαό, όπως και σε κανέναν λαό, διότι είναι εξ ορισμού στατικό. Για τον λόγο αυτό, στον σύγχρονο κόσμο προβλέπονται πάντα και άλλοι τρόποι κτήσης της ιθαγένειας που είτε προκύπτουν από τον τόπο γέννησης είτε από τον τόπο κοινωνικοποίησης και ανατροφής. Αυτό αφορά κατεξοχήν τη δεύτερη μεταναστευτική γενιά και δεν είναι τυχαίο πως από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης των 15 (των κρατών δηλαδή που είναι κατεξοχήν δέκτες μεταναστευτικών ροών) μόνο η Ελλάδα δεν είχε κάποια πρόβλεψη στον Κώδικα Ιθαγένειας που να διαφοροποιεί τα παιδάκια μεταναστών που γεννήθηκαν εδώ από τους γονείς τους που ήρθαν. Με τη μεταρρύθμιση του ν. 3838/2010, έγινε ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της ενσωμάτωσης των ανθρώπων αυτών, κατ’ ουσίαν στην κατεύθυνση της προστασίας της εύθραυστης κοινωνικής συνοχής στην Ελλάδα.



Η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου κατέληγε την παρέμβασή της ενώπιον του Δ΄ Τμήματος στην υπόθεση του νέου νόμου για την ιθαγένεια με μια ενδιαφέρουσα παραπομπή από τον 19ο αιώνα: «Tα μάλιστα μεγαλουργήσαντα των εθνών υπήρξαν προϊόν […] επιμιξίας. […] Μη μας ταράττη άρα η επιμιξία του νεωτέρου ελληνικού έθνους μετά πολλών ξένων· τουναντίον, δυστύχημα ίσως ήθελεν είσθαι εάν διέμενεν επί τοσούτου χρόνου διάστημα άμικτον και ιδιόρρυθμον[…]». Η παραπομπή στον Παπαρρηγόπουλο -διότι αυτός έγραψε το παραπάνω απόσπασμα και όχι ο Φαλμεράγιερ- δεν φάνηκε πειστική στους δικαστές του Τμήματος. Είμαι βέβαιος ότι τουλάχιστον σε αυτό, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας θα αποδειχθεί πιο κοντά στον εθνικό μας ιστορικό από το Δ΄ Τμήμα του.



* Ο κ. Δημήτρης Χριστόπουλος είναι πρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, πανεπιστημιακός.