Σάββατο 3 Μαρτίου 2012

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗ ΔΕΡΒΙΤΣΑΝΗ (VIDEO)

Ισίδωρος Πόσδαγλης, η ανύπαρκτη μεγαλοφυΐα

Ο Ίταλο Καλβίνο είχε γράψει για τον ανύπαρκτον ιππότη, ήρθε ο καιρός να αποχτήσει η ελληνική μπλογκόσφαιρα τη δική της ανύπαρκτη μεγαλοφυΐα, τον Ισίδωρο Πόσδαγλη. Ποιος είναι ο Ισίδωρος Πόσδαγλης, θα ρωτήσετε.


Μπορεί βέβαια να τον έχετε ήδη ακούσει, αν σας έχει έρθει το μέιλ που πήρα κι εγώ ή αν διαβάσατε σχετικά σε κάποιο ιστολόγιο. Υποτίθεται λοιπόν ότι ο Ισίδωρος Πόσδαγλης γεννήθηκε το 1907 και ήταν πρόωρη διάνοια αφού από μαθητής γυμνασίου, το 1922, συμμετείχε σε κάποιον Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης. Σε ηλικία 18 ετών υποτίθεται ότι έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση, όπου σπούδασε οικονομικά στο μετέπειτα πανεπιστήμιο Λομονόσοφ, και γύρισε το 1940 στην Ελλάδα (μετά την κήρυξη του πολέμου), μπήκε στην αντίσταση με το ΕΑΜ, πράγμα που του στοίχισε φυλακίσεις μετά την απελευθέρωση.



Μέσα στη φυλακή, ο Πόσδαγλης υποτίθεται πως έγραψε το 1952 το βιβλίο «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική», που το εξέδωσε από τον εκδοτικό οίκο «Μπιστιρλή», τον ειδικευμένο σε δύσκολα βιβλία στον τομέα των οικονομικών επιστημών, όπου προβλέπει, με θαυμαστήν ακρίβεια, πολλά από όσα συνέβησαν στο μεταξύ, μέχρι την εποχή μας, και ιδίως το σχέδιο των Γερμανών να βάλουν χέρι στα ελληνικά πετρέλαια και τον λοιπό ελληνικό ορυκτό πλούτο.

Φυσικά, η είδηση αναδημοσιεύτηκε με πολλές τυμπανοκρουσίες από τα ιστολόγια του ελληνοκεντρικού χώρου• οι ιστολόγοι εντυπωσιάζονταν από το πόσο εύστοχες ήταν, εξήντα χρόνια πριν, προβλέψεις όπως: «Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.» Και βέβαια το προφητικό βιβλιαράκι του Πόσδαγλη κάποιοι σκοτεινοί κύκλοι φρόντισαν να το εξαφανίσουν, μια πινελιά που πάντα εξάπτει τα πνεύματα. Κι έτσι, το ένα ιστολόγιο μετά το άλλο αναδημοσίευαν την εντυπωσιακή είδηση ολόκληρο τον Γενάρη.

Οι υπεύθυνοι των ιστολογίων τα αναδημοσίευαν άκριτα (παράδειγμα εδώ), σαν τους στραβούς στον Άδη, αλλά οι αναγνώστες τους αποδείχτηκαν πολύ λιγότερο εύπιστοι. Κάποιοι έψαξαν και δεν βρήκαν καμιά γκουγκλιά ούτε για τον Ισίδωρο Πόσδαγλη, ούτε για τον «ειδικευμένο» εκδοτικό οίκο Μπιστιρλή -όχι ότι αυτό αποδεικνύει τίποτε τελεσίδικα, άλλωστε η αναζήτηση μέσω γκουγκλ έγινε δύσκολη τις επόμενες μέρες αφού ξαφνικά οι γκουγκλιές έγιναν χιλιάδες -όσα και τα ιστολόγια που αναδημοσίευσαν το αρχικό άρθρο βεβαίως. (Υπάρχουν όμως και τα google books, που είναι αλώβητα από τα διαδικτυακά τσουνάμια σαχλαμάρας).

Κάποιοι προσεχτικοί αναγνώστες ιστολογίων επισήμαναν ότι το εξώφυλλο του βιβλίου του Πόσδαγλη είναι τυπωμένο σε μονοτονικό, παρόλο που αν υποτίθεται πως εκδόθηκε το 1952, τότε που όλα τάσκιαζε η δασεία και τα σκέπαζε η περισπωμένη. Κάποιοι ακόμα πιο υποψιασμένοι πρόσεξαν ότι ο χάρτης του βιβλίου του Πόσδαγλη (εδώ, κάτω-κάτω) δεν απεικονίζει την Ευρώπη του 1952 αλλά τη σημερινή: Όχι Τσεχοσλοβακία αλλά Τσεχία και Σλοβακία, όχι Γιουγκοσλαβία αλλά τα σημερινά κράτη, επίσης ανεξάρτητη Ουκρανία και Λευκορωσία -είπαμε προφητικός ο Πόσδαγλης, αλλά και τόσο πολύ;

Έγινε λοιπόν ολοφάνερο πως η είδηση ήταν χαλκευμένη, μια ακόμα από τις πολλές απάτες που κυκλοφορούν στο Internet, σαν το παιδάκι που του έκοψαν το χέρι στην Περσία, τους γάμους μικρών κοριτσιών από τη Χαμάς, τη δήθεν δήλωση Κίσινγκερ ή το Λερναίο κείμενο. Κάποιος έξυπνος έκατσε και έγραψε σήμερα τις προφητείες αυτές, οπότε ήταν πολύ λογικό να επαληθευτούν! Αποδείχτηκε βέβαια η μικρομυαλιά των υπεύθυνων των περισσότερων πατριωτικών ιστολογίων, αλλά αυτό το ξέραμε• το παρήγορο ήταν η κριτική σκέψη που επέδειξαν οι αναγνώστες τους, που δεν χάβουν ατελώνιστο ό,τι τους σερβίρεται.

Ωστόσο, η περίπτωση Πόσδαγλη δεν είναι ακριβώς ίδια. Αυτοί που επινόησαν τους παραπάνω μύθους, το Λερναίο ας πούμε ή τη δήλωση Κίσινγκερ, ήθελαν να γίνουν πιστευτές οι πλαστογραφίες τους, επειδή είχαν συγκεκριμένους (κακούς) σκοπούς να προωθήσουν. Ο επινοητής του Πόσδαγλη νομίζω ότι το έκανε για πλάκα, για να δει πόσοι θα το χάψουν• και έδωσε τουλάχιστον μία ένδειξη ότι κάνει πλάκα. Διότι βέβαια, ο εκδοτικός οίκος «Μπιστιρλή» έχει όνομα σχεδόν ίδιο με τον… Λέλο Μπιστερλή, τον συγγραφέα του… πολύκροτου έργου «Το μυστικό αρκούδι του Πούτιν», που τον βλέπουμε εδώ σε βιντεάκι του Μητσικώστα όπου μιμείται τον Λιακόπουλο. Αποκλείεται να πρόκειται για σύμπτωση: όποιος έφτιαξε το άρθρο περί Πόσδαγλη ήξερε το βιντεάκι του Μητσικώστα/Λιακόπουλου (το βιβλίο του Μπιστερλή εμφανίζεται προς το τέλος, κάπου στο 1.30).







Ομολογώ ότι εγώ πήρα κάπως αργά χαμπάρι την όλη ιστορία, και παρόλο που το έψαξα το θέμα (με τη βοήθεια πολύτιμης συνεργάτριας) σκεφτόμουν να μη γράψω, αφού άλλοι είχαν προηγηθεί πολύ νωρίτερα από εμένα, όπως πρόσφατα ο (και επισκέπτης του ιστολογίου) Γ. Πρίμπας στα 24 γράμματα, και, αρκετές μέρες νωρίτερα, το ιστολόγιο των Αδιάβροχων (οι οποίοι θεωρούν ότι ο ψευτοΠόσδαγλης είναι προπαγανδιστικό τέχνασμα με στόχο τον προκαταβολικό διασυρμό βιβλίων που στρέφονται ενάντια στον μονόδρομο της τρόικας• δεν ξέρω αν έχουν δίκιο).

Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο, διότι εγώ θεωρώ ότι πρόκειται για πλάκα τύπου Σοκάλ, και με το όνομα αυτό εννοώ τόσο τον Aμερικανό φυσικό που έγραψε το 1996 ένα δήθεν βαθυστόχαστο κείμενο γεμάτο επιστημονικοφανείς μπαρούφες και το υπόβαλε σε ένα μεταμοντέρνο περιοδικό κοινωνιολογικών σπουδών• οι υπεύθυνοι το κατάπιαν αμάσητο και ο Σοκάλ έγινε διάσημος. Παρόμοια περίπτωση στα δικά μας ήταν ο Σοφοκλής Καλλιμάνης (ψευδώνυμο, διαλεγμένο καθόλου τυχαία έτσι ώστε οι πρώτες συλλαβές του να σχηματίζουν Σοκάλ), που έγραψε ένα περισπούδαστο άρθρο στο οποίο απόδειχνε ότι η λέξη draft των αγγλικών προέρχεται από τα ελληνικά, αλλά το παράκανε λίγο και οι ελληνοβαρεμένοι, που προτιμούν την μπρουτάλ σαχλαμάρα του Hellenic quest, το προσπέρασαν -τόσες υποσημειώσεις, τους βραχυκύκλωσαν.

Τελικά άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να γράψω για το θέμα, αφενός για να υπάρχει καταγραμμένη η περίπτωση, μια και το ιστολόγιο ειδικεύεται στην ανασκευή μύθων, και αφετέρου επειδή πριν από δυο-τρεις ώρες πήρα ηλεμήνυμα από έναν φίλο, μεγαλύτερο από μένα στην ηλικία, με σπουδές μηχανικού, που μου προωθούσε ένα άρθρο για τον μυστικό χάρτη του Πόσδαγλη και το προφητικό βιβλίο του! Θέλω να πω, η ανασκευή του μύθου ίσως δεν έχει φτάσει σε όλους, οπότε ας βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου. Μάλιστα, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές πληροφορούμαι από σχόλιο φίλου ότι θα γυριστεί ταινία μικρού μήκους (από σπουδαστές κινηματογραφικής σχολής), με θέμα… την υπόθεση Κουκίδη, τον άλλο μύθο του φαντάρου που δήθεν έπεσε από την Ακρόπολη τυλιγμένος την ελληνική σημαία, τη μέρα που μπήκαν στην Αθήνα οι Γερμανοί!

Υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που γράφω, μήπως η συλλογική σας σοφία ξεδιαλύνει τον γρίφο (αν γρίφος υπάρχει) του ονόματος Πόσδαγλης. Θέλω να πω, είδαμε ότι ο επινοητής του μύθου έπλασε το επώνυμο Μπιστιρλής ως υπαινιγμό στον Λέλο Μπιστερλή του Μητσικώστα. Υπάρχει, αναρωτιέμαι, ανάλογος υπαινιγμός στο επώνυμο «Πόσδαγλης» που διάλεξε, ένα όνομα πολύ σπάνιο αλλά υπαρκτό; Πόσδαγλης είναι ο καταγόμενος από το Μποζ-Νταγ, και βουνά με την ονομασία αυτή (κατά λέξη ‘γκρίζο βουνό’) υπάρχουν κάμποσα στη Μικρασία κι ένα στη Δράμα. Τυχαία επιλέχτηκε άραγε το όνομα ή είναι υπαινιγμός για κάποιον που κατάγεται από αυτά τα μέρη; Ή κάποιος άλλος υπαινιγμός; (Ο Λιακόπουλος πάντως γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη). Δεν ξέρω, και περιμένω μήπως εσείς έχετε καμιάν ιδέα. Όποιος βρει κάτι κερδίζει… ένα αντίτυπο του κρυμμένου βιβλίου του Ισ. Πόσδαγλη που κατάφερα να αποσπάσω, με κίνδυνο της ζωής μου, από την υπόγεια ραβινική βιβλιοθήκη της Ζυρίχης!



Προσθήκη 12/2 Σε ένα καλό φόρουμ (λογιστών ή φοροτεχνικών), ένας υπερασπιστής της αυθεντικότητας του Πόσδαγλη με τα αρχικά Κ.Β. παρουσίασε τα “επιχειρήματα” ότι: α) οι κομμουνιστές της εποχής έγραφαν σε μονοτονικό, β) οι σοβιετικοί χάρτες της εποχής ήταν χωριστά την Τσεχία από τη Σλοβακία, γ) στο ιστολόγιο του Σαραντάκου γράφτηκε ότι ο χορός του Ζαλόγγου δεν έγινε ποτέ. Το πρώτο είναι λάθος, το δεύτερο είναι αναληθές [και όποιος διαφωνεί, ας προσκομίσει βιβλίο της δεκ. 1950 σε μονοτονικό ή σοβιετικό χάρτη με χωρισμένα τα κράτη] ενώ το τελευταίο είναι άθλιο ψέμα. Δυστυχώς δεν μπορώ να γραφτώ στο φόρουμ αυτό, οπότε το βάζω εδώ να το δουν όσοι διάβασαν τα ψέματα.


http://sarantakos.wordpress.com/2012/02/02/bozdagli/

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

Η ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΣΠΑΧΙΟΥ


Κατηγορείται για: τη διατάραξη των σχέσων με την Ελλάδα,τη μη ομαλή διεξαγωγή της απογραφής και για απομάκρυνση από το χώρο εργασίας   χωρίς την απαίτουμενη άδεια

Θύελα αντιδράσεων από τους υποστηρικτές του σε δημοσίευμα της εφημερίδας Shekulli.
Ο Μπερίσα επιδιώκει την πολιτική εξόντωση του αλλά φοβάμαι πως τα αποτελέσματα θά είναι ακριβώς τα αντίθετα, καθώς με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η δημοτικότητα του εθνικιστή Σπαχίου.
Η ειδηση παρουσιάζεται και στο top channel  και στο tv klan χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στη διαταραξη των σχέσεων με την Ελλάδα και την απογραφή.

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΠΟΛΑΝΟΥ

Κάποτε για να ειρωνευτούμε τους ίδιους τους συμπατριώτες μας που δε δείχναν μεγάλο ενδιαφέρον για τις πολιτικές εκδηλώσεις εν αντιθέσει με τις χοροεσπερίδες που πρωτοστατούσαν λέγαμε πως αν η Ομόνοια θέλει να συγγεντρώσει κόσμο δε χρειάζεται να κάνει τίποτα άλλο απ το να βάλει κλαρίνα και χορό. Και φθάσαμε σήμερα, εν έτη 2012, να διαβάζουμε με έκπληξη πως στην εκδήλωση της Ομόνοιας που θα γίνει στο Σπόρτινγκ  με σκοπό την ενημέρωση των βορειοηπειρωτών για την επικείμενη απογραφή που αναλαμβάνει η οργάνωση θα συμμετέχουν και μουσικοχορευτικά συγκροτήματα. Διότι όπως μας διευκρινίζουν "Ο πολιτισμός, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας θα αποτελούν πάντα συνδετικό κρίκο για την ευρύτερη συσπείρωση όλων των βορειοηπειρωτών."



Τι να πω, τα έχω χαμένα. Θα ήθελα μόνο για μια στιγμή να ήμουν  στο μυαλό του προέδρου της Ομόνοιας, που αν δε σκέφτηκε ο ίδιος τουλάχιστον αποδέχτηκε μια τέτοια πρόταση.
Προσωπικά το θεωρώ προσβλητικό, μπορεί όμως και να κάνω λάθος. Άλλωστε και ο Τσακνής δε βγαίνει πάντα μετά την Παπαρήγα, και ο Σπανουδάκης δεν εμφανιζόταν μετά τον Καραμανλή;
Για να δούμε...



Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012

Η ΑΓΡΥΠΝΗ ΠΕΝΑ ΤΟΥ ARBEN LLALLA

Ο Arben Llalla φαίνεται πως έχει αναλάβει εργολαβικά την αφύπνιση του αλβανικού έθνους για τον κίνδυνο που διατρέχουν από τους βορειοηπειρώτες. Κάνοντας  μια αναζήτηση στο διαδίκτυο με το ονοματεπώνυμο του θα διαπιστώσετε πως όλα τα δημοσιεύματα του έχουν σχέση με την "αντιαλβανική δράση" των Ελλήνων.
Και τι δε γράφει ο κ. Llalla:
Σε δημοσίευμα την 21 Φεβρουαρίου 2012 στην εφημερίδα SOT  και αναφερώμενος στις εκδηλώσεις για την 98η επέτειο απο την ανακύρηξη της Αυτονομίας παρουσιάζει όλους τους "εξτρεμιστές μειονοτικούς" που επιδιώκουν την  αποσταθεροποίηση στην περιοχή.  Όχι μόνο τους αναφέρει ονομαστικά αλλά δεν παραλείπει να κάνει και το ανάλογο σχόλειο. Για παράδειγμα το Σπύρο Ξερα τον αποκαλεί γλύφτη εντός και εκτός συνόρων ενώ αναφέρεται και στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Πύρος Δήμας. Η πραγματικότητα είναι πως τα άτομα που αναφέρει κάθε άλλο παρά εξτρεμιστές είναι. Ούτε ο Ντούλες, ούτε ο Ξέρας, ούτε ο Μπάρκας,ούτε ο Δήμας,  όυτε ακόμα ο Καλυβιώτης (τρούπωσε και αυτός στο πάνθεων των ακτιβιστών) μπορούν να θεωρηθούν εξτρεμιστές. 
Σε δημοσίευμα της ηλεκτρονικής εφημερίδας Tribuna Shqiptare που καταπιάνεται κυρίως με την επίσκεψη Γκόρου στις Η.Π.Α, αναφέρει κάτω από την επικεφαλίδα και με έντονα γράμματα πως ο Βασίλης Μπολάνος ετοιμάζεται να υψώσει τη σημαία της Αυτονομίας στη Χιμαρα το 2014. Βέβαια στο υπολοιπο κείμενο που ακολουθεί δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτή την είδηση (έστω και αν κανει χρηση του ερωτηματικού). Τέλος μας ενημερώνει πως ο Πύρος Δήμας θα ταξιδέψει στην Αμερική όχι μόνο για να παρευρευθεί στις εορταστικές εκδηλώσεις της 22 Απριλίου αλλά και για να συγκεντρώσει τις χορηγίες για τη διατήρηση του ελληνικού σχολείου στη Χιμάρα.
Πάντως, παρατηρώντας κανείς τα δημοσιεύματα του ένα πράγμα είναι βέβαιο, πως ενημερώνεται και παίρνει τις  πηγές του από τα βορειοηπειρωωτικά blogs,  με ιδιαιτερη αδυναμία στο borioipirotika., τα οπόια και κατακρίνει με κάθε ευκαιρεία .

Ο Arben Llalla δίνει το παρον και στο wikipedia  απ όπου ενημερωνόμαστε πως έχει γεννηθεί το 1972 στο Ελμπασαν και πως απο το 1992 μέχρι το 2004 ζόυσε στην Ελλάδα. Αναφέρει επίσης πως κατέχει πτυχίο ιστορίας από το Πανεπιστήμιο του Τετόβου. Αν βάλουμε κάτω τις ημερομηνίες θα δούμε ότι κατι δε μας βγαίνει. Αν υποθεσουμε οτι το 1990 αποφοιτησε από το λύκειο και το 1992 μεταναστευσε στην Ελλάδα, πότε προλαβε και πήρε το πτυχίο; Γιατι παρακάτω μας αναφέρει πως απο το 1998 εργαστηκε επιστημονικά σε ιστορικες μελέτες για τους Αρβανίτες.

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

Ας κρατήσουν οι χοροί

Τα ονόματα είναι τυχαία, θα μπορούσε όμως και να μην ηταν. Ακούγονται όλα τόσο οικεία στα αυτιά μας.



Ένα πράγμα έχω να πω,παραφράζοντας μια ατάκα του Βίκτωρα Μητρόπουλου, το ΚΕΑΔ και η Ομονοια να κερδίζουν και όλοι οι άλλοι να πα να γαηθούν!

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012

Η αποθέωση μιας αποτυχίας

Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ



«Ευχαριστώ τον Θεό που γεννήθηκα Ελληνίδα», είπε η μια. «Να μη θρηνήσουμε άλλες χαμένες πατρίδες», ζήτησε επιτακτικά ο άλλος. «Ξεχάστε τη θέση ότι η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα», φώναξε ο τρίτος. Για «δουλικούς και πειθήνιους πολιτικούς» μίλησε κάποιος άλλος και για «χαμένη εθνική αξιοπρέπεια» ­ δηλαδή ποιος την έχασε την αξιοπρέπεια; Διότι εμένα δεν μου φαίνεται να έχασα τίποτα.... Μίλησαν ακόμη για «σκλαβωμένες πατρίδες στην Τουρκία» και για «αγώνα στα ερείπια του νησιού της Αφροδίτης», για τη «γραφειοκρατία των Αθηνών» και για «την περιφρούρηση των Θερμοπυλών».

Κάποια διακήρυξε ότι «τα οικονομικά συμφέροντα και το κυνήγι των ψήφων καθορίζουν τους πολιτικούς, καθώς φυσικά και η κληρονόμηση (!!) ορισμένων θέσεων». Κάποιος άλλος ζήτησε «να μπουν και οι χαμένες πατρίδες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Και στο τέλος ψήφισαν, λέει, «τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα» (γιατί όχι και τη μόνιμη προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή του ΟΗΕ;) και την κατάργηση του νόμου για καθ' υπέρβαση είσοδο μειονοτικών της Θράκης στα ΑΕΙ και ΤΕΙ!



Ε, λοιπόν, αυτή ούτε είναι ούτε μοιάζει με Βουλή των Εφήβων. Με σύναξη καφενόβιων συνταξιούχων στρατιωτικών μοιάζει, που εν μέσω πρέφας και λεμονάδας χωρίς ανθρακικό οικτίρουν καθημερινώς την τύχη και την παρακμή του έθνους. Ενα κράμα μισαλλοδοξίας, εθνικής φιλολογίας επιπέδου σχολικής επετείου, φτηνών στερεότυπων, μεγαλόσχημης κοινοτοπίας και θράσους: εξανέστησαν, λέει, επειδή η κυβέρνηση και η εθνική αντιπροσωπεία δεν κάθησε να τους ακούσει μέχρι τέλους! Λες και δεν είχαν με τι σοβαρότερο να ασχοληθούν.



Αυτοί είναι οι έφηβοι; Ελπίζω όχι! Και ας παρακολούθησαν τα Μέσα και οι πολιτικοί εκστασιασμένοι το θέαμα. Για «συγκλονιστική εμπειρία» και για «φωνή από το μέλλον», μίλησε ο κ. Ν. Κωνσταντόπουλος. Χωρίς να εξηγήσει πού ακριβώς ενετόπισε το μέλλον... Για «μαχητικότητα και ωριμότητα που ξενίζει» έγραψε μια εφημερίδα. Ενώ μια άλλη σημείωνε δακρυσμένη ότι «οι νέοι στη Βουλή βροντοφώναξαν όχι άλλες χαμένες πατρίδες» κι ότι μια νεαρά απήγγειλε τον Εθνικό Υμνο και «η Βουλή των Ελλήνων έγινε μια φωνή, μια πνοή και μια εικόνα». Το «Εν τούτω νίκα» πώς τους ξέφυγε; Τελικώς νομίζω ότι υπάρχει κάτι χειρότερο από το ασήμαντο: η κολακεία του ασήμαντου.



Γενικώς δεν μου αρέσει να δίνω μαθήματα ή να το παίζω σαν εκείνους τους μεγαλύτερους της δικής μου της εποχής που μας ζάλιζαν με τις επιδόσεις τους στο κίνημα του 114 ή με τα οδοφράγματα του Μάη. Αλλωστε δεν πέρασαν και τόσο πολλά χρόνια από τότε που τσακωνόμουν κι εγώ με τους Κνίτες στις συνελεύσεις. Τολμώ να πω, όμως, πως από την αερολογία της Βουλής των Εφήβων προκύπτει αυτονοήτως ότι αυτά τα παιδιά ούτε που έχουν ακούσει ποτέ στη ζωή τους για τον Τσόμσκι και τον Φουκό και δικαίως διαμαρτύρονται. Ε, όπως και να το κάνουμε, αυτό το αιφνίδιο πήδημα από τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο στον Φουκώ είναι ελαφρώς δυσβάσταχτο.



Και είναι τα ίδια παιδιά που θεωρούν ότι έχουν υποχρεωτικώς να επιλέξουν ανάμεσα στον συντηρητισμό και στο όνειρο επειδή πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα στα δύο, επειδή ­ δυστυχώς γι' αυτούς... ­ στην ηλικία τους είναι είτε συντηρητικοί είτε ονειροπόλοι. Και αυτά τα παιδιά είναι έτσι επειδή εμείς τα αφήσαμε αμόρφωτα, ακαλλιέργητα, απαίδευτα, ανυπεράσπιστα απέναντι σε κάθε δημαγωγό του ονείρου, σε κάθε ιεροκήρυκα του συντηρητισμού και σε κάθε εμποράκο του έθνους. Επειδή δεν τα πείσαμε εγκαίρως ότι ανάμεσα στον συντηρητισμό και στο όνειρο υπάρχουν χιλιάδες όμορφα πράγματα και αξίες και αρχές και ιδέες.



Η ξεφτίλα των παιδιών είναι η δική μας ξεφτίλα, η δική μας αποτυχία. Ισως εμείς στην ηλικία τους μπορούσαμε να γράψουμε όχι μία αλλά δεκαπέντε εκθέσεις για τον Τσόμσκι ή τον Φουκό ή, τελοσπάντων, για τον αντίστοιχο Τσόμσκι και Φουκό. Κι όταν αυτά που ακούστηκαν στη Βουλή των Εφήβων τα έλεγαν κάτι λυκειάρχες της χούντας τούς παίρναμε στην καζούρα και στο ψιλό. Κι όταν βλέπαμε τη Βουλή κλειστή δεν ονειρευόμασταν να βγάλουμε λόγο ως έφηβες ψωνάρες αλλά να ανοίξει, έστω για τους κανονικούς βουλευτές. Γι' αυτούς τους βουλευτές που ­ καλοί ή κακοί ­ συμβολίζουν το έθνος και τη δημοκρατία αλλά διασύρονται αποκρουστικά στη σημερινή Βουλή των Εφήβων.



Τι να το κάνεις, όμως; Και τι νόημα έχουν όλα αυτά; Είμαστε ίσως καλοί ως βετεράνοι έφηβοι, αλλά αποτύχαμε στο κυριότερο: να φτιάξουμε με τη σειρά μας νέους εφήβους που να μη μοιάζουν με ΕΟΝίτες του Μεταξά... Και αυτή η αποτυχία μας είναι η τραγικότερη. Αφήσαμε τα παιδιά έρμαια στα χέρια τού κάθε φροντιστηριάρχη που κάνει δηλώσεις στις τηλεοράσεις για «τα βατά θέματα» και αφήσαμε απ' έξω τον Φουκό και τον Τσόμσκι, που μπορεί να μην είναι «βατοί» αλλά είναι σημαντικοί. Αντί για Πόπερ, τους δώσαμε Παπαθεμελή. Ανάμεσα στο βατό και στο σημαντικό επιλέξαμε το πρώτο. Με κίνδυνο να προτιμήσουμε το ασήμαντο. Κι αυτό είναι πολύ χειρότερο από το αν είχαμε επιλέξει τον συντηρητισμό αντί για το όνειρο...