Ένα καφεδάκι με τον Χάρη

Ελένη Αποστολοπούλου, 07/01/2013

Είπαμε να μην αφήσουμε τις λιακάδες των προηγούμενων ημερών να περάσουν έτσι και μέσα στην ανάπαυλα των εορτών περπατήσαμε στα δρομάκια της πόλης μας, αναπολώντας τα παλιά και λίγο-πολύ, νοσταλγώντας περασμένες μέρες της ζωής μας. Εξάλλου, ο φίλος μου ο Χάρης Κατσιμίχας, είναι Χάρης με Χάρισμα. Μουσικός, τραγουδοποιός, ποιητής. Αλλά κυρίως, φίλος και άνθρωπος – κι αυτό το άλφα της λέξης μπορεί κάλλιστα να γραφτεί με κεφαλαίο. Του λέω πολλά και διάφορα, αλλά όσα λέω εγώ, δεν έχουν σημασία. Πιάνει το νήμα και μου λέει τα δικά του.

«Με βασανίζει πολύ η υπόθεση της Αριστεράς έτσι όπως είναι σήμερα. Με βασανίζει βέβαια από τα 18 μου χρόνια, γιατί πίστευα από παιδί και πιστεύω ακόμα ότι δεν μπορεί να είναι αλλιώς τα πράγματα από αυτές τις βασικές αρχές που διακήρυξαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς… Και πώς στράφηκα στην Αριστερά; Μα η φτιάξη μου είναι έτσι, έχω έννοια για τον διπλανό μου…»

-Το ξέρω ότι ακόμα εξακολουθείς να είσαι αριστερός, αλλά…

Δεν μ’ αφήνει να ολοκληρώσω. Προσπαθούμε να διασχίσουμε την κεντρική λεωφόρο εκείνη τη στιγμή και με πιάνει από το χέρι.

«Πρόσεχε, ρε παιδάκι μου! Θα σε φάει κάνα γκάζι λάχανο!» μου λέει και συνεχίζει:

«Λοιπόν, όπως καλά έχεις καταλάβει, ναι, εξακολουθώ να είμαι αριστερός, αλλά ξέρεις πώς χαρακτηρίζω σήμερα τον εαυτό μου; Ανθρωπιστή! Γιατί η βάση του μαρξισμού είναι ο άνθρωπος. Μπορεί να βρεθούν κάποιοι να με πουν μελό και άσχετο απολιτίκ επειδή δηλώνω ανθρωπιστής. Και κυρίως κάποιοι αριστεροί, σε κοιτάνε με μισό μάτι. Τι πάει να πει ανθρωπιστής, σου λέει, έχει πολλές ερμηνείες, τι λέει αυτός… Αδιαφορώ και δεν θέλω να εξηγήσω τα αυτονόητα. Ανθρωπισμός σημαίνει νοιάξιμο, αλληλεγγύη και αγάπη για τον συνάνθρωπο. Τέλος!»

Διασχίζουμε τελικά την Αγίου Δημητρίου και φτάνουμε στον πεζόδρομο του ΙΚΑ… (Φοβερό όνομα για πεζόδρομο, ε; Επειδή εκεί, ανάμεσα στις καφετέριες, υπάρχει ένα παράρτημα του ΙΚΑ…). Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε πια, καθόμαστε σε ένα καφενείο και παραγγέλνουμε καφέ.

«Νομίζω λοιπόν, Ελένη, ότι η Αριστερά σήμερα είναι μουδιασμένη», συνεχίζει. «Είναι σαν να έχει πάθει ένα σοκ… προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της. Ένας τέτοιος αριστερός είμαι κι εγώ, δεν το κρύβω, που δεν ξέρω πούθε να στραφώ και όταν μπερδεύομαι και μπλοκάρω, ξαναγυρνάω στις βασικές αρχές του μαρξισμού. Γι’ αυτό με άκουσες και αναστέναξα προηγουμένως, όχι από το περπάτημα. Αντέχω ακόμα πολύ να περπατάω!»

Οι αχτίδες του ήλιου μας χαϊδεύουν το πρόσωπο, τα χέρια. Μια ηδονική ζεστασιά με διαπερνάει. Είναι όμορφα να κάθεσαι και να συζητάς με τον Χάρη Κατσιμίχα, γιατί είναι αστείρευτη πηγή. Τον ρωτάς κάτι, και πιάνει τον λόγο και τον κάνει περπάτημα, σκέψεις αλυσιδωτές, τραγούδι.

«Τελικά, κάποιοι λένε ότι είναι αριστεροί, κάποιοι άλλοι ότι είναι κομμουνιστές, γιατί δεν λέμε όλοι ότι είμαστε μαρξιστές, να το πάρουμε το πράγμα από τη βάση του, μπας και έτσι συνεννοηθούμε; Τέλος πάντων, είναι μια πληγή η Αριστερά, ένα ατέλειωτο θέμα, το οποίο με θλίβει, με στενοχωρεί, με βασανίζει, γιατί έχει δουλειά να κάνει αυτή την εποχή και δυστυχώς, μέχρι τώρα, έχει αποδειχτεί λίγη…»

- Με ολίγη, παρακαλώ!

Παραγγέλνει τον καφέ του. Εγώ, ένα σκέτο. Οι καλλιτέχνες, θέλουνε και την ολίγη τους για πάτημα.

-Αυτή η κρίση που περνάμε τώρα, είναι μόνο οικονομική, ή μήπως όλα περνάνε από το κόσκινο; Η κοινωνία και ο πολιτισμός της, δηλαδή…

«Δεν θα κάνω καμιά ανάλυση της κρίσης, γιατί δεν είναι μόνο ελληνικό το πρόβλημα. Όλοι το ξέρουν ότι η κρίση ξεκίνησε από την Αμερική, την καρδιά του καπιταλισμού. Να τι λέγαμε προηγουμένως… Ποιος το είχε πει; Ποιος το προέβλεψε; Εγώ, η Παπαρήγα ή ο Πούτιν; Ο Μαρξ το προέβλεψε!»…

«Αυτοί όμως ήτανε πιο μάγκες, οι Αμερικάνοι εννοώ, το χειριστήκανε καλύτερα και τώρα το πακέτο μεταφέρθηκε στους πιο αδύναμους, στο νότο… Έτσι είναι ο καπιταλισμός. Δημιουργεί κρίσεις και από αυτές γίνεται πλουσιότερος και οι άλλοι φτωχότεροι. Απλά πράγματα που τα ξέρουνε και τα μικρά παιδιά. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Όχι βέβαια. Είπαμε, στενοχωριέμαι που η Αριστερά, ενώ έχει πολλή δουλειά να κάνει αυτή την εποχή, την οποία προέβλεψε ο προφήτης μας ο Μαρξ, έχει μπλέξει τα μπούτια της. Πάμε παρακάτω. Ερχόμαστε, άρα, στο άτομο. ‘Ένας-ένας και μία-μία. Έχουμε κρίση λοιπόν. Όποιος ήτανε έτοιμος για να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη, διαλύθηκε ήδη. Όποιος δεν είχε ένα ιδεολογικό και ψυχολογικό υπόβαθρο, τα ’χει παίξει και δεν ξέρει κατά πούθε να στραφεί και ποιον να μουντζώσει, που κατά τη γνώμη μου, τα μούτρα του πρέπει να μουντζώνει ο καθένας και μετά τον άλλονε. Αλλά εμείς οι Έλληνες το ’χουμε αυτό το χούι, πρώτα μουντζώνουμε τον άλλον και τελευταίο αφήνουμε τον εαυτό μας.»

Πίνουμε το καφεδάκι μας και απολαμβάνουμε τον ήλιο και την καλοκαιρία του χειμώνα. Και εδώ που τα λέμε, πού αλλού θα μπορούσαμε να καθίσουμε έξω για καφέ μες στο καταχείμωνο; Νιώθω τελικά ευτυχής που αν μη τι άλλο, αυτή η χώρα μου χαρίζει τέτοιες στιγμές. Σκέφτομαι τον Χάρη και τον Πάνο, τότε που, νέα παιδιά, έγραφαν το εξαιρετικό «Για ένα κομμάτι ψωμί». Και σήμερα, ώριμοι καλλιτέχνες πλέον, έψαξαν τη γενιά των μπίτνικ και μελοποίησαν ποιήματα, στο τελευταίο τους cd με τίτλο Beat poetry.t αυτή γενιά και τους βασικούς της –

-Από την εποχή που έγραφες το «Για ένα κομμάτι ψωμί», μέχρι πέρυσι, που κάνατε μαζί με τον Πάνο την Beat Poetry, έχει πέσει πολύ νερό στο αυλάκι; Πόσο μακριά είναι το ένα από το άλλο; Αναρωτιέμαι και ρωτάω…

Με κοιτάζει και χαμογελάει.

«Νομίζω ότι δεν έχει περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο. Δηλαδή, το «Μολώχ» (κομμάτι από το Ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ) έχει προηγηθεί του «Για ένα κομμάτι ψωμί», σαράντα χρόνια. Και μετά ήρθε το «Για ένα κομμάτι ψωμί». Το ίδιο πράγμα λένε. Το ίδιο πράγμα έλεγε αυτός ο προφήτης ο Γκίνσμπεργκ, το ίδιο πράγμα είπαμε κι εμείς στα 22 μας χρόνια, όταν πια είχαμε συνειδητοποιηθεί ως αριστεροί άνθρωποι. Καθόλου νερό δεν κύλησε στ’ αυλάκι, τίποτα…»

-Εγώ λέω για σένα ότι είσαι φίλος μου και σ’ αγαπάω και δεν μπορώ να σε κρίνω. Εσύ, τι λες για τον εαυτό σου, πώς θα έφτιαχνες το πορτρέτο σου;

«Τι θα έλεγα για μένα; Μόνο ένα πράγμα θα σου πω. Είμαι ανθρωπιστής. Επαναλαμβάνω εγώ, κολλημένος σ’ αυτή τη λέξη. Είμαι ανθρωπιστής και αγαπάω τους ανθρώπους σε όποιον γκουρού κι αν πιστεύουν. Μπορεί αυτός να λέγεται Χριστός, ή Μαρξ, ή Βούδας… Αρκεί να νοιάζεται τον συνάνθρωπο. Αυτό είναι, τίποτ’ άλλο. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και όταν θα πεθάνω, εάν κάποιος με θυμηθεί και πει, τι ρόλο έπαιζε αυτός ο τύπος, το μόνο που θα ήθελα να απαντήσουνε οι δικοί μου, είναι, νοιαζότανε τον συνάνθρωπο. Τίποτε άλλο δεν με ενδιαφέρει. Ούτε αν ήμουν καλός μουσικός, ούτε αν ήμουν καλός στιχουργός, ούτε αν είμαι καλός ποιητής… Μου είναι εντελώς αδιάφορο.

Για μένα, η μουσική και το τραγούδι είναι άσκηση ζωής. Άσκηση ζωής τι πάει να πει; Μέσα από αυτά τα τραγούδια, προσπαθούσα να ψάξω μέσα μου και να καταλάβω. Εννοώ αυτά που λέω; Κάθε τραγούδι μου είναι μία ανάκριση στον εαυτό μου για να του βγάλω τα μέσα έξω, να δω, λέει αλήθεια ή ψέματα; Αυτό εννοώ άσκηση ζωής και μία συνεχή προπόνηση στο να μην ξεχνιέμαι, επειδή ενδεχομένως έβγαλα φράγκα… πολύ λυπάμαι που δεν έβγαλα τόσα, όσα ο Νταλάρας, ας πούμε, θα ήθελα να ’χα κι εγώ τόσα πολλά, αλλά όχι για να τα δω, να κατεβαίνω το βράδυ στο υπόγειο να τα χαϊδεύω και να ηρεμώ, αλλά για να τα ’χω να τα ξεσκίζω! Γιατί το χρήμα δεν είναι αυτοσκοπός. Το χρήμα είναι μέσον για να περνάμε καλά εμείς, οι φίλοι μας και ό,τι απομένει, όλοι οι υπόλοιποι! Πάρτε, θα έλεγα. Θα ήθελα να τα έχω για μένα και για τους φίλους μου και για όποιον περισσεύει. Δεν ήτανε για μένα η τραγουδοποιία μέσον για κοινωνική δύναμη, για φράγκα, για… δεν ξέρω ’γω τι άλλο. Ήτανε άσκηση ζωής.

Για μένα, αυτό που λέγεται ζωή, είναι αυτό που είπε ο Μικ Τζάγκερ στον επικήδειο που διάβασε για τον Μπράιαν Τζόουνς, τον κιθαρίστα των Στόουνς. Διάβασε έναν στίχο από ένα ποίημα του Γέιτς και είπε, μην τον κλαίτε, γιατί δεν πέθανε, μόνο ξύπνησε από το όνειρο της ζωής. Κι εγώ δουλεύω με το κάρμα μου, λοιπόν, κάνω άσκηση ζωής. Για να μη μου συμβεί καμιά στραβή και επιστρέψω στην επόμενη ζωή μου σαν χελώνα, σκύλος ή γάτα, ή κάτι πολύ χειρότερο, σαν ανόργανη ύλη. Θέλω να επιστρέψω σαν άνθρωπος. Να ξανακάνω τη δουλειά που πρέπει, να ξαναφύγω και να ξανάρθω… μέχρι να τελειώνει αυτή η ιστορία, γίνεσαι κοσμική ύλη, ένα με το σύμπαν κι εκεί κλείνει ο κύκλος σου. Επειδή λοιπόν θέλω να επιστρέψω ως άνθρωπος, γι’ αυτό φέρομαι και ως άνθρωπος.

Λοιπόν, εξακολουθώ να γράφω τραγούδια, έχω βάλει τον πήχη πολύ πιο ψηλά και το επαναλαμβάνω: αγαπώ όλους τους ανθρώπους και ιδιαίτερα όλους, μα όλους ανεξαιρέτως τους αριστερούς. Γιατί όλες οι πλευρές της Αριστεράς έχουν κάτι να πούνε και όλες έχουν και τα λάθη τους!»

Αυτά και… καφές, τέλος! Σ’ ευχαριστώ Χάρη. Για την παρέα και το καφεδάκι. Για τα τραγούδια της αγάπης και της ζωής. Με τη δική σου παρέα κατάλαβα τελικά γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν «κάτι» και είναι εντελώς ξεχωριστοί!

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=15389

Ο κανιβαλισμός ως λειτούργημα

Tης Ξενιας Κουναλακη

Ρεσιτάλ ανθρωποφαγίας έδωσαν πάλι τα ελληνικά ΜΜΕ με αφορμή την εμπλοκή του πρώην υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην υπόθεση αλλοίωσης της λίστας Λαγκάρντ. Πρωτοσέλιδα με... κομψές εκφράσεις όπως «Καταζητείται», προτού καν κατατεθεί η πρόταση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, βαριές κατηγορίες εναντίον του («ιλουστρασιόν αλαζόνας, βλάκας και ψεύτης») κόσμησαν τον κυριακάτικο Τύπο και τις ιστοσελίδες, ενώ εκτενή ρεπορτάζ για τις εξαδέλφές του, τα ονόματα των οποίων απαλείφθηκαν από τη λίστα, έφεραν στην επιφάνεια όλα τα συμπλέγματα και απωθημένα κάθε συνωμοσιολόγου δημοσιογράφου.

Η εγχώρια δημοσιογραφία έχει αποφασίσει ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι ένοχος, κάθε νομική ή κοινοβουλευτική διαδικασία είναι περιττή, διότι ο αμείλικτος πέλεκυς της μιντιακής δικαιοσύνης έχει εκδώσει ήδη την ετυμηγορία του: ένοχος, «από το αυτί... και στον Κορυδαλλό». Η στάση του Τύπου νομιμοποιεί εν τέλει και την αντίδραση του ίδιου του κ. Παπακωνσταντίνου, που διατείνεται ότι του έχει απονεμηθεί ο ρόλος της Ιφιγένειας σε αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζούμε τις τελευταίες ημέρες. Ακόμη και αν ηχεί υπερβολική η θεωρία της σκευωρίας, που έχει υιοθετήσει ο πρώην υπουργός, η σπουδή των ΜΜΕ να τον καταδικάσουν χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η απαραίτητη διαδικασία πράγματι εγείρει υποψίες.

Ισως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της δημοσιογραφικής κάλυψης της υπόθεσης είναι ο σεξισμός που ξεχειλίζει στα «λυρικά» ρεπορτάζ για τις εξαδέλφες του Γιώργου Παπακωνσταντίνου. «Καλοπαντρεμένες και καλοσπουδαγμένες», οι θυγατέρες του θείου του πρώην υπουργού προσδιορίζονται κυρίως από τα γραφεία που κληρονόμησαν από τον πατέρα τους και τις σκοτεινές (;) μπίζνες των συζύγων τους. (Εις εξ αυτών είναι μάλιστα «απόφοιτος Κολλεγίου», που όλοι ξέρουμε τι κουμάσια βγάζει, σαν να λέμε πρώην τρόφιμος του Αλκατράζ. Σα να μην έφτανε αυτό είναι και «γόνος αστικής οικογένειας» - βαρύτατο έγκλημα με βάση τη νομολογία νοσηρών δημοσιογραφικών εγκεφάλων.) Στα σχετικά ρεπορτάζ επισημαίνεται, σε ένα κλείσιμο ματιού προς τον αναγνώστη, ότι η μία εξαδέλφη είναι μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ με ό, τι αυτό συνεπάγεται για τις σχέσεις της με την Τουρκία, τον Τζορτζ Σόρος, το εβραϊκό λόμπι και φυσικά τα νεφελίμ.

Ατράνταχτες πηγές για την εκστρατεία σπίλωσης δύο δραστήριων γυναικών, αλλά και των συζύγων τους είναι «οι κακές γλώσσες του αθηναϊκού κέντρου» και οι «γνωστοί - άγνωστοι» του ίδιου συστήματος. Αυτοί είναι οι πληροφοριοδότες των συντακτών, που έγραψαν τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ. Κάποτε η ΕΣΗΕΑ, στα διαλείμματα προκήρυξης ανούσιων απεργιών, πρέπει να αποφασίσει ποιο είναι το επίπεδο δημοσιογραφίας που φιλοδοξεί να καλλιεργήσει στη χώρα μας.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_03/01/2013_476757

Εσύ έλαβες sms από τον Κολομβούνη;

Καταρχήν να διευκρινήσω πως δεν θεωρώ απαραίτητα κακό να λαμβανείς ενημερωτικά sms απο διάφορες εταιρείες. Προσωπικά έχω δόσει τον αριθμό του κινητού μου σε πολλές εταιρείες διαφόρων κλάδων για να με ενημερώνουν για τις κατά διαστήματα προσφορές τους. Επίσης θεωρώ την ενημέρωση με sms έναν αρκετά διακριτικό τρόπο ενημέρωσης, δίοτι είναι στην ευχέρεια του δέκτη αν και πότε θα διαβάσει το μήνυμα.

Όπως έγραψα και παραπάνω δέχομαι κατά καιρούς sms για προώθηση προϊόντων από εταιρείες που εγώ έχω δόσει τον αριθμό μου, όπως η Lycky Strike, η Stuyvenant, ο Σταυρός του Νότου κ.λ.π.

Έσω δεχτεί αρκετά sms και από πολιτικούς με τους οποίους δεν είχα ποτέ καμία σχέση, εκεί υπέθεσα ότι από κάποια δημόσια αρχή θα έχουν αντλήσει τα δεδόμενα, χωρίς να καθήσω να το ψάξω αναλυτικά  γιατί όπως είπα δεν μου είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό.

Πριν από ένα μήνα περίπου  έλαβα μήνυμα για διάφορες προσφορές από το κατάστημα ηλεκτρικών ειδών "Κολομβούνης", επειδή τη στιγμή εκείνη εργαζόμουν και επειδή μου ήταν αδιάφορο το αντίκειμενο δεν έδωσα καθόλου σημασία. Πριν από μερικές μέρες έλαβα και νέο μήνυμα. Δεν ήμουν σίγουρος αν είχα πάει ποτέ σε κάποιο από τα καταστήματα της αλυσίδας και είχα αφήσει τα στοιχεία μου. Αναζητώντας στο google τις διευθύνσεις των καταστημάτων διαπίστωσα πως βρίσκονται σε περιοχές μακρία από την κατοικία μου και που ποτέ δεν είχα επισκευθεί.

Αναζητώντας λοιπόν το συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε μένα και τον Κολομβούνη, ζητώ απ' όλους σας να μου πείτε αν είχατε και εσείς την ίδια τύχη και να αναζητήσουμε μαζί για κοινούς γνωστούς.

Χριστούγεννα 2012 - Με καρτερική Υπομονή

“Ο δε Κύριος κατεθύναι υμών τας καρδίας …

εις την υπομονήν του Χριστού” (Β΄ Θεσ. 3:5)

Ο Λυτρωτής του κόσμου, την έλευση του Οποίου εορτάζουμε τα Χριστούγεννα, δεν ήλθε στη γη ως βιαστικός και ορμητικός ηγέτης να ανατρέψει διαμιάς την αμαρτωλή πραγματικότητα. Ο Λόγος του Θεού, γενόμενος άνθρωπος, δεν ζήτησε να διορθώσει τα πάντα σε λίγο διάστημα, να επιβάλει με ισχύ κοσμική τις αρχές που διακήρυξε για μια νέα δίκαιη κοινωνία. Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας Του μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, κινήθηκε με θαυμαστή ΥΠΟΜΟΝΗ: Υπομονή στην αδιαφορία των κατοίκων της Βηθλεέμ, που δεν Τού προσέφεραν ούτε ένα λιτό κατάλυμα. Υπομονή στην παρανοϊκή εχθρότητα της πολιτικής εξουσίας, που αισθάνθηκε ότι απειλείται και έσπευσε να πάρει τα πιο βίαια μέτρα εναντίον Του. Υπομονή στις συνθήκες της ξενητειάς, όταν αναγκάσθηκε, μαζί με τη μητέρα Του και τον προστάτη Του Ιωσήφ, να καταφύγει σε ξένο τόπο, στην Αίγυπτο. Και αργότερα, για χρόνια πολλά, εργάσθηκε χειρονακτικά με υπομονή, συμμετέχοντας σιωπηλά στον μόχθο του απλού λαού.

Και όταν έφθασε ο χρόνος για τη δημόσια αποστολή Του, για τη δημιουργία των αρχών μιάς νέας κοινωνίας αγάπης, της Εκκλησίας, για τη διακήρυξη της αλήθειας, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, και πάλι έδειξε αλύγιστη υπομονή: Στην απόρριψη του μηνύματός Του από τους διανοουμένους Γραμματείς και τους ευσεβοφανείς Φαρισαίους, υπομονή στις ανυπόστατες συκοφαντίες υπομονή στις στενόκαρδες και μικρονοϊκές συμπεριφορές των δικών Του. Άκρα υπομονή στους εξευτελισμούς από τους αγροίκους στρατιώτες του ρωμαϊκού ολοκληρωτισμού. Υπομονή στην κορύφωση του μαρτυρίου του σταυρού.

Καθώς ατενίζουμε το πρόσωπο του ερχόμενου Μεσσία, ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα “την υπομονήν του Χριστού”. Και ας ζητήσουμε από “τον Θεόν της υπομονής και της παρακλήσεως” (Ρωμ.15:5), τον Θεό της αγάπης, να κατευθύνει προς αυτήν τις καρδιές μας.

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι σημερινές συνθήκες στον τόπο μας είναι ασυνήθιστα σκληρές. Μην αφήσουμε όμως την αποκαρδίωση να κάμψει το θυμικό μας, να παραλύσει τις δυνάμεις μας. Ας δείξουμε υπομονή ακόμη και στη δικαιολογημένη οργή μας, τη διάχυτη ένταση και τον πλανώμενο φόβο. Όταν μιλούμε, βεβαίως, για χριστιανική υπομονή, δεν εννοούμε μια παθητική αντιμετώπιση, ένα είδος στωικής στάσεως, κάποια μορφή νιρβάνας, παραιτήσεως από ευθύνες και δίκαια αιτήματα, αδιαφορία για κοινωνική δράση. Ο Χριστός άρθρωσε λόγο κριτικό -ας αναλογισθούμε τα κηρύγματά Του-, λόγο αυστηρό –ας θυμηθούμε την αλυσίδα των “ουαί” κατά των Γραμματέων και Φαρισαίων (Ματθ. 23:33 εξ.). Έδιωξε από τον ναό εκείνους οι οποίοι τον είχαν κάνει “οίκον εμπορίου” (Ματθ. 21:33• Μαρκ. 11:17). Αλλά συγχρόνως, μας καλεί να μάθουμε από Αυτόν, ο οποίος είναι “πράος και ταπεινός τη καρδία” (Ματθ. 11:29), τη βαθιά εσωτερική υπομονή, ώστε να βρούμε την ειρήνη και την ισορροπία στις ψυχές μας.

Δεν συνιστά αδυναμία χαρακτήρος η χριστιανική υπομονή.. Αντίθετα, μοιάζει με τη δύναμη της τροχοπέδης που προστατεύει από ατυχήματα, που εγγυάται την ασφάλεια της πορείας.. Αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να ταξιδεύσει με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο, που δεν διαθέτει γερά φρένα. Η αποτελεσματική τροχοπέδη προϋποθέτει δύναμη. Το ίδιο και η υπομονή. Ακόμη και τις μεγαλύτερες θλίψεις και δοκιμασίες τις μεταμορφώνει. Από την προσωπική του εμπειρία, ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνει: “Ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν (δοκιμασμένο χαρακτήρα), η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει” (Ρωμ. 5:3-5).

Με την υπομονή, ο άνθρωπος αξιοποιεί καλύτερα τις νοητικές και συναισθηματικές του δυνάμεις. Αδελφωμένη η υπομονή με την ήρεμη επιμονή, ανοίγει περάσματα σε πολλά αδιέξοδα: στις οικογενειακές σχέσεις, στις κρίσεις υγείας, τις ποικίλες οικονομικές δυσκολίες, στη μορφωτική διαδικασία, στην επιστημονική έρευνα, στις δημιουργικές προσπάθειες. Οδηγεί τον άνθρωπο στην ωριμότητα. “Η δε υπομονή έργον τέλειον εχέτω, ίνα ήτε τέλειοι και ολόκληροι εν μηδενί λειπόμενοι” (Ιακ. 1:4).

Η Αγία Γραφή έχει προβάλει πολλά πρότυπα υπομονής, από τα οποία γνωστότερα είναι του Αβραάμ (Εβρ. 6:15), του Ιώβ (Ιακ. 5:11), της Θεοτόκου. Κυρίως όμως μας καλεί να μιμηθούμε “την υπομονή του Ιησού”: “δι᾽ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα, αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν” (Εβρ. 12:1-2, 4 εξ.). Και με το βλέμμα μας προσηλωμένο σ᾽ Αυτόν, να αντιμετωπίζουμε με καρτερική υπομονή τις δοκιμασίες που ορθώνονται μπροστά μας. Ιδιαίτερα, όσοι μεταφέρουν το Ευαγγέλιο, την αλήθεια του Χριστού σε παλαιά και νέα σύνορα, όσοι είναι “διάκονοι” και απεσταλμένοι Του, έχουν κληθεί σε μια πιο στενή συμμετοχή στο έργο και στο πάθος Του, “εν υπομονή πολλή, εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν στενοχωρίαις, …” (Β´ Κορ. 6:4).

Κατ᾽ εξοχήν απαιτείται υπομονή στις μέρες μας, για να πετύχουμε την αλληλεγγύη και την ομοψυχία που έχει ανάγκη ο τόπος. Για να ξεπεράσουμε την κρίση. Με την υπομονή θα κερδίσουμε τη ζωή μας (πρβλ. Λουκ. 23:19).

Όλα όσα τονίζονται αυτές τις εορταστικές ημέρες, αδελφοί μου, –ειρήνη, αγάπη, ελπίδα, και η υπομονή που υπογραμμίσαμε σήμερα- είναι μεταξύ τους αλληλένδετα. Όπως στο σώμα μας, τα διάφορα ζωτικά συστήματα, π.χ, το νευρικό, το μυϊκό, το κυκλοφορικό. Το καθένα εξαρτάται από το άλλο, στηρίζει και ενισχύει το άλλο. Η υπομονή, λοιπόν, δεν είναι κάτι το μοναχικό, το αυτόνομο. Ενεργεί μαζί με την πίστη (νευρικό), την ελπίδα (μυικό), την αγάπη (κυκλοφορικό), η οποία “πάντα υπομένει” (Α΄ Κορ. 13:8).

Προς αυτή τη μορφή υπομονής ας ικετεύσουμε τον Κύριο, “τον Θεόν της αγάπης”, να κατευθύνει τις σκέψεις μας, αλλά, κυρίως, τις καρδιές μας, αυτές τις εορτές των Χριστουγέννων. “Την υπομονήν του Χριστού”, την ήρεμη, την ανθεκτική, την αδαμάντινη. Καί ο ῾῾Ήλιος της Δικαιοσύνης῾῾, νικητής, και πάλι θα λάμψει μέσα από τη βαριά συννεφιά, για να φωτίσει και να θερμάνει την καρδιά μας Με καρτερική υπομονή ας πορευθούμε ιδιαίτερα στον νέο χρόνο, για να υπερβούμε τα πολυποίκιλα προβλήματα και τις απρόβλεπτες αντιξοότητες.

Ευλογημένα Χριστούγεννα!

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=489693

Πότε θα κάνει εκλογές η Νε.Β;

Δύο χρόνια και 8 μήνες έχουν περάσει από τις τελευταίες εκλογές της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών και ούτε φωνή ούτε ακρόαση για την ημερομηνία διεξαγωγής της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Δε συνηθιζεται σε τέτοιους συλλόγους να τηρούνται αυστηρά οι προεθσμίες αλλά είναι η μοναδική φορά που η Νε.Β (μία οργάνωση που έγινε γνωστή και για την τήρηση και εφαρμογή δημοκρατικών διαδικασιών) να λειτουργεί με "ληγμένο" Δ.Σ. για διάστημα που πλησιάζει το 25% της συνολικής θητείας.  Φυσικά και είναι αξιαίπενες και αξίζουν συγχαρητήρια οι πρωτοβουλίες που έλαβε η Νεολαία το τελευτάιο διάστημα αλλά πρέπει κάποια στιγμή να ασχοληθούν και με το θέμα των εκλογών που εκτός από τυπικό είναι πρωτίστως και ουσιαστικό διότι μπορεί να κρίνει τη μελλοντική πορεία της οργάνωσης.

Αν και θεωρώ επιβεβλημένο πριν την τυπική Γενική Συνέλευση που γίνεται τη μέρα των εκλογών να πραγματοποιηθεί μια Γενική Συνέλευση ουσίας όπου θα συζητηθούν τυχόν τροποποιήσεις του υπάρχοντος καταστατικού με πρωτεύων θέμα των αριθμό των σταυρών που βάζει ο κάθε ψηφοφόρος.

Η αναπληρώτρια του Ξέρρα

Η 29 χρονη Klajda Gjosha ορίστηκε νέα αναπληρώτρια υπουργός εργασίας και κοινωνικών υποθέσεων.

Το 1821 στην αλβανικη τηλεόραση;

Αρχικώς την "είδηση" τη διάβασα στο himara.gr. Δε μου φάνηκε καθόλου περίεργο που κάποιο από τα αλβανικά κανάλια  αγόρασε τα δικαιώματα ενός ντοκυμαντέρ που εκθειάζει τη συμβολή των αλβανών στην ελληνική επανάσταση. Για να είμαι ειλικρινής διάβασα μόνο τον τίτλο και όχι το πλήρες κείμενο. Σήμερα ξαναείδα το ίδιο θέμα και στο aftonomi.gr, το άρθρο το υπογράφει ο Παναγιώτης Σαββίδης και προσφέρει μια ακόμα πληροφορία, ότι δηλαδή το ντοκυμαντέρ θα προβάλεται από καλωδιακό κανάλι των Τιράνων. Επέστρεψα ξανά στο himara.gr για να δω αν αναφέρει το όνομα του τηλεοπτικού σταθμού αλλά διαπίστωσα πως το άρθρο αναφέρει γενικά και αόριστα πως οι αλβανοί αγόρασαν τα δικαιώματα του 1821.

Η αναζήτηση που πραγματοποίησα μεσω  google δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα.

Το πιο πρόσφατο σχετικό άρθρο που βρήκα ήταν της εφημερίδας Shekulli  με σημερινή ημερομηνία και τίτλο "Ελληνικό ντοκυμαντέρ ρίχνει λάδι στη φώτια (του αλβανικού εθνικισμού)". Το πολύ σύντομο κείμενο, μόλις 15 μισές σειρές, αναφέρει πως σε μία εποχή που ο αλβανικός εθνικισμός βρίσκεται σε έξαρση σε ένα ελληνικό ντοκυμαντέρ εμφανίζονται έλληνες ιστορικοί οι οποίοι παραδέχονται πως οι πιο γνωστοί επικεφαλείς της Επανάστασης του 1821 ηταν αλβανοί. Ενώ παρακάτω ανφέρει "Το ντοκυμαντέρ αυτό έχει προκαλέσει συγκρούσεις στα κοινωνικά δίκτυα , όπου η πλειοψηφία των αλβανών υποστηρίζουν πως οι σημερινοί έλληνες δεν έχουν σχέση με την Αρχαία Ελλάδα", ενώ παραθέτει και βίντεο με το ντοκυμαντερ 1821 με αλβανικούς υπότιτλους.

Το άρθρο που εμφανίζεται στο aftonomi.gr αλλά και σε όλα τα άλλα blog που το έχουν αναπαράγει έχει τον τίτλο "Οι Αλβανοί αγόρασαν το «1821» του Τατσόπουλου " και φέρει την ένδειξη Πρώτο Θέμα. Η αναζήτηση που έκανα στο Google μου εμφανιζει ολες τις ιστοσελίδες που το έχουν αναπαράγει αλλά δεν εμφανίζει το αρχικό κείμενο στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα.

Προσωπική μου άποψη είναι πως αυτό που επιχειρήθηκε να γίνει είναι ένα "χτύπημα" στον Πετρο Τατσόπουλο  ξαναζεσταίνοντας ένα παλιό θεμά. Αναπτύσοντας μια παλιότερη είδηση πως διάφορες αλβανικές εκπομπές χρησιμοποιούν αποσπασματα από το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους θέωρησαν πως το timing είναι κατάλληλο μετά μάλιστα και από τις αλυτρωτικές δηλώσεις Μπερίσα.

Αν κάποιος εντοπίσει σε ποιο αλβανικό κανάλι θα προβληθεί το ντοκυμαντέρ, καθώς και το αρχικό κείμενο στην εφημέριδα Πρώτο Θέμα παρακαλώ να με ενημερώσει.