Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

Μετά την αγανάκτηση, τι;



Tου Σταυρου Τζιμα



Σήμα κατατεθέν των «Αγανακτισμένων» έγινε η μούντζα κατά του κτιρίου του Κοινοβουλίου. Εντυπωσιακά τηλεοπτικά πλάνα και εικόνες, με υψωμένα χέρια να επιδίδουν το «μετάλλιο της ανοιχτής παλάμης» στον «ναό της Δημοκρατίας» και όσους λειτουργούν εντός αυτού, κάνουν καθημερινά τον γύρο του κόσμου. «Να καεί, το μπ… η Βουλή», κραυγάζουν εν χορώ οι διαμαρτυρόμενοι της πλατείας Συντάγματος. Να μην ξεμυτίσουν από τα σπίτια τους υπουργοί και βουλευτές και αν τολμήσουν να εμφανιστούν, ρίχτε τους, στο όνομα του λαού: από γιούχα (πρωθυπουργός) και γιαούρτια (Πάγκαλος, Πεταλωτής) μέχρι ξυλιές και γροθιές (Χατζηδάκης).



Ωραία, να τα κάνουμε όλα αυτά. Να δείρουμε τους βουλευτές, να κάψουμε το Κοινοβούλιο, να βάλουμε και στις τράπεζες φωτιά. Τι γίνεται όμως μετά; Επ’ αυτού, η οργανωμένη «πλατεία», που δίνει πλέον και τον τόνο των καθημερινών συνάξεων, καθώς η μεγάλη μάζα των διαμαρτυρομένων αρχίζει να αραιώνει, διχάζεται. Μια πτέρυγά της ονειρεύεται μέσα από τα ερείπια του οικονομικοπολιτικού μας συστήματος την Ελλάδα «άμεσης δημοκρατίας», όπου οι αποφάσεις, από τα δρομολόγια των λεωφορείων μέχρι και το πώς θα λειτουργούν οι δημόσιες υπηρεσίες, θα λαμβάνονται οριζόντια σε «λαϊκές συνελεύσεις» ή και «κομμούνες». Λειτουργεί μάλιστα στο Σύνταγμα και «λαϊκή επιτροπή διαχείρισης του χρέους»... Μια άλλη, πιο δυναμική ομάδα και με εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά αξιώνει εκ των άνω δυναμικές λύσεις, αναζητεί «σωτήρες», στήνει ήδη κρεμάλες και αναπολεί «νέο Γουδί», απειλεί με «φωτιά και τσεκούρι». Υπάρχει, πάλι, και η λεγόμενη μαρξιστικολενινιστική προσέγγιση, εκτός πλατείας, αυτή που προσδοκά μέσα από την κατάρρευση ένα μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, βασισμένο στα θεμέλια μιας κοσμοθεωρίας που αποδοκιμάστηκε στην ίδια τη ζωή.



Ολα αυτά θα ήταν γραφικότητες της «οργανωμένης πλατείας» και παρωχημένες αντιλήψεις μιας μερίδας της παραδοσιακής Αριστεράς, αν δεν έβρισκαν απήχηση και στο σύνολο εκείνων των αγανακτισμένων που στρέφοντας τις παλάμες τους εναντίον του κτιρίου της Βουλής, μουντζώνουν στην πραγματικότητα το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα. Το βλέπουμε όλοι γύρω μας ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα πλήρως απαξιωμένο καταρρέει, χωρίς να δείχνει ότι έχει τη δύναμη να αναγεννηθεί. Το ερώτημα είναι τι θα αναδυθεί πάνω στα χαλάσματα και επ’ αυτού δεν ξέρω κανέναν, που επί του παρόντος να μπορεί να διακρίνει στο βάθος του ορίζοντα το καινούργιο, το υγιές που θα αντικαταστήσει το παλιό, το άρρωστο.



Η Ιστορία μαρτυρεί ότι τέτοιες κρίσεις στο παρελθόν γέννησαν μόνο πολιτικά εξαμβλώματα. Οι Βούλγαροι, π.χ., «Αγανακτισμένοι», εν μέσω οικονομικής κρίσης, από την πολιτική τάξη, καλέσαν να τους κυβερνήσουν ένας γραφικός απόγονος εστεμμένων και στη συνέχεια ένας σεκιουριτάς της νύχτας. Οι δε ομοιοπαθείς μας Ούγγροι ανέδειξαν σε τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα το νεοφασιστικό, με ποσοστό 17%.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_01/07/2011_447768

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011

Μέσω Διαδικτύου οι αιτήσεις των ομογενών για τα ΑΕΙ


Μέσω διαδικτύου, για πρώτη φορά, οι αιτήσεις συμμετοχής στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ των Ελλήνων του εξωτερικού. Ημερομηνίες και δικαιολογητικά.


Για πρώτη φορά καλούνται να υποβάλουν ηλεκτρονικά -μέσω διαδικτύου- αίτηση συμμετοχής στις εξετάσεις και μηχανογραφικό δελτίο με τις προτιμήσεις τμημάτων και σχολών για το προσεχές ακαδημαϊκό έτος, από 4 μέχρι 15 Ιουλίου, οι Έλληνες του εξωτερικού που έχουν τις προϋποθέσεις υπαγωγής στις ειδικές κατηγορίες υποψηφίων για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.




Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας, η πλατφόρμα θα είναι προσβάσιμη όλο το 24ωρο και οι υποψήφιοι μπορούν να συμπληρώνουν την αίτηση συμμετοχής και το μηχανογραφικό δελτίο χωρίς κατ’ ανάγκη να μετακινούνται στην Ελλάδα, για το σκοπό αυτό, από χώρες του εξωτερικού. Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για κάθε κατηγορία υποψηφίου θα κατατεθούν στη γραμματεία του τμήματος ή της σχολής επιτυχίας στις ημερομηνίες που θα οριστούν για την εγγραφή των επιτυχόντων.



Οι υποψήφιοι πριν την υποβολή, οφείλουν να μελετήσουν τις οδηγίες για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση των Ελλήνων του εξωτερικού, οι οποίες έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας www.minedu.gov.gr/exams, ώστε να είναι σίγουροι ότι πληρούν τις προϋποθέσεις τής κατηγορίας, όπου δηλώνουν ότι ανήκουν και να διαθέτουν όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την κατηγορία τους. Στην ιστοσελίδα του υπουργείου, επίσης, οι υποψήφιοι θα αναζητήσουν την ηλεκτρονική διεύθυνση, στην οποία θα υποβάλουν την αίτηση συμμετοχής και το μηχανογραφικό τους δελτίο.



Οι υποψήφιοι πρέπει να γνωρίζουν ότι:



1. Μετά την ηλεκτρονική υποβολή αποστέλλουν:



- ένα υπογεγραμμένο αντίγραφο αίτησης συμμετοχής και ένα υπογεγραμμένο αντίγραφο μηχανογραφικού δελτίου.



- δύο φωτογραφίες, τύπου αστυνομικής ταυτότητας.



- μία υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/1986 υπογεγραμμένη, στην οποία οι υποψήφιοι δηλώνουν ότι έχουν τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την ένταξή τους στην ειδική κατηγορία, όπου υπάγονται, και ότι τα ίδια αυτά δικαιολογητικά θα προσκομίσουν για την εγγραφή τους στη γραμματεία της σχολής ή του τμήματος εισαγωγής τους.



Καταληκτική ημερομηνία της ταχυδρομικής σήμανσης η 18η Ιουλίου 2011.



www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρίτη 28 Ιουνίου 2011

Το χαμόγελο του Βορειοηπειρώτη

Αποκαμωμένος μετά τη δουλειά μπήκα τις προάλλες σε ένα ταξί 11 το βράδυ. Νεαρός ο ταξιτζής, ευγενικός, είχε όρεξη να μιλήσει. Δεν θα περνούσε πολύς χρόνος για να παρατηρήσω ότι συνεχώς χαμογελούσε. Του το είπα. Και τι μαθαίνω στη συνέχεια;



Πρώτον ότι γεννήθηκε στην Βόρειο Ηπειρο και ήρθε με τους γονείς του στην Ελλάδα πριν από 15 χρόνια. Δεύτερον ότι δούλευε μαζί με τον πατέρα του σε ξυλουργική εταιρεία η οποία έκλεισε. Τρίτον ότι ο πατέρας του παραμένει άνεργος γιατί στα «57 ποιος θα τον πάρει;» Τέταρτον ότι ο νεαρός που δεν είχε ιδέα από επαγγελματική οδήγηση έγινε ταξιτζής γιατί ήθελε να δουλέψει. Πέμπτον, ότι είναι ο μόνος στην τετραμελή οικογένειά του που πλέον φέρνει λεφτά στο σπίτι. Και έκτον, ότι νιώθει μια χαρά γιατί σίγουρα «υπάρχουν και χειρότερα».



Μου έκανε εντύπωση αυτό το λαϊκό παιδί, 24 χρόνων από τη Βόρειο Ηπειρο. Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι που τελικά σου δίνουν κουράγιο γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι αποτυπωμένη η αλήθεια. Αυτοί οι ξεριζωμένοι, οι φτωχοί, που αντιμετωπίζουν μυριάδες εμπόδια αλλά δεν το βάζουν κάτω. Που εξακολουθούν να μάχονται όσο αλύπητα και αν τους κτυπούν οι καταστάσεις, το πολιτικό σύστημα, η αδικία, το ΔΝΤ, η Τρόικα όλοι αυτοί οι ορατοί και αόρατοι εχθροί της καθημερινότητάς μας. Υπάρχουν και προχωρούν. Χωρίς αγανάκτηση, χωρίς κατάθλιψη, χωρίς την ανάγκη να βρίσουν, χωρίς να βγάζουν την μούντζα από το τσεπάκι. Ισως το μόνον όπλο τους να είναι ότι σχεδόν πεισματικά δεν λένε να χάσουν το χαμόγελό τους.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=408477&h1=true

Σάββατο 25 Ιουνίου 2011

ΓΚΟΡΟΣ: ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εδημερίδα Gazeta Shqiptare ο νεοεκλεγεις δήμαρχος Χιμαρας ξεκαθαρίζει ποιες ειναι οι  προτεραιότητες που έχει θέσει:
Η κατεδαφιση των αυθαιρετων κτισματων, ειδικα αυτων που βρισκονται παραλιακα
Η καθαριότητα της πόλης
Και η κατασκευή σύγχρονου οδικού δικτύου απο το Λογαρα μεχρι το Κυπαρο.

Διαβάστε όλοκληρη τη συνέντευξη στα αλβανικά εδώ

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011

«Μετεξεταστέα» η Αλβανία


Tου Σταυρου Tζιμα




Ο κ. Σταύρος Λαμπρινίδης έλαβε το «βάπτισμα» ως νέος ΥΠΕΞ στην αλβανική κολυμβήθρα. Εκανε τη Δευτέρα την επίσημη πρώτη του στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εξωτερικών και Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. στο Λουξεμβούργο, όπου θέμα συζήτησης ήταν η κατάσταση στην Αλβανία και επ’ αυτού, εκφράστηκε, απ’ όλους όσοι συμμετείχαν, ανησυχία για το πού οδεύει η γειτονική μας χώρα. Το Συμβούλιο μάλιστα υιοθέτησε πρόταση του κ. Λαμπρινίδη να αποστέλλονται κατά τακτά διαστήματα στα Τίρανα κλιμάκια υπουργών εξωτερικών χωρών-μελών της Ε.Ε., για να ελέγχουν την πορεία των μεταρρυθμίσεων που υποχρεούται η Αλβανία να υλοποιήσει, αν θέλει να προχωρήσει η ενταξιακή της διαδικασία.



Η ανησυχητικά κλιμακούμενη πολιτική ένταση στη γείτονα εκτόξευσε, αντικειμενικά, το αλβανικό στις υψηλές προτεραιότητες της ελληνικής διπλωματίας. Η Αλβανία έδωσε με αφορμή τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές κρίσιμες εξετάσεις για το ευρωπαϊκό της μέλλον και έμεινε μετεξεταστέα. Αν αυτό είχε ως μοναδική συνέπεια να χάσει η ίδια το τρένο για τις Βρυξέλλες, θα μπορούσε να πει κανείς κακό του κεφαλιού της. Ομως οι συνέπειες της πολιτικής κρίσης εγκυμονούν κινδύνους περιφερειακής αποσταθεροποίησης και η πρώτη που θα τις υποστεί, είναι η Ελλάδα. Γι’ αυτό και η ελληνική πλευρά σπεύδει να προλάβει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στα σύνορά της.



Το πλέον ανησυχητικό για την Αθήνα είναι ότι σε βασικό χαρακτηριστικό της εκάστοτε αλβανικής κρίσης αναδεικνύεται ο ανθελληνισμός. Κάθε φορά που η πολιτική οξύτητα φουντώνει για εσωτερικής φύσεως ζητήματα, κόμματα και μερίδα των ΜΜΕ εμπλέκουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και την Ελλάδα. Αποκορύφωμα το 1997, όταν ο πρόεδρος τότε Μπερίσα και η κυβέρνησή του απέδωσαν την εξέγερση των συμπατριωτών τους που έχασαν τις οικονομίες τους στις αλβανικές παρατράπεζες σε ελληνικό δάκτυλο! Αλλά και στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, μολονότι οι χειρισμοί της Αθήνας υπήρξαν άψογοι, οι επιθέσεις εναντίον της «Ομόνοιας» και του υποψηφίου στη Χειμάρρα προέδρου της ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Τώρα, καθώς για τον Οκτώβριο στην Αλβανία έχει προγραμματιστεί η απογραφή του πληθυσμού, τις ελληνοαλβανικές σχέσεις περιμένει μια ακόμη δοκιμασία.



Οι ασκούντες σημαντική επιρροή στα πολιτικά πράγματα ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι, φοβούμενοι ότι μεγάλος αριθμός συμπατριωτών τους ενδέχεται να δηλώσουν ελληνική ή ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση ξεκίνησαν ήδη να καλλιεργούν ατμόσφαιρα καχυποψίας εναντίον της Ελλάδας, η οποία κατ’ αυτούς καραδοκεί, έτοιμη να υποσκάψει την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας. Η Αθήνα, αλλά και οι Βρυξέλλες πρέπει, με την ευκαιρία, να δώσουν στα Τίρανα να καταλάβουν ότι οι δημοκρατικοί κανόνες είναι αδιαπραγμάτευτοι για την ευρωπαϊκή οικογένεια. Και κυρίως να συνειδητοποιήσουν ότι δεύτερη φορά μετεξεταστέος σημαίνει στην ίδια τάξη, εκτός δηλαδή Ε.Ε…



http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/06/2011_446886



Τρίτη 21 Ιουνίου 2011

ΒΥΘΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

Ως γνωστόν το Σάββατο 18/06/2011 μαζί με την  Ελευθεροτυπία το αναγνωστικό κοινό μπορούσε να προμηθευτεί και ένα ειδικό αφιέρωμα στην Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Προσωπικά αγόρασα την εφημερίδα με το ένθετο γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν πρόκειται να διαβάσω κάτι καινούργιο, απλά και μόνο για να ενισχύσω την εφημερίδα που επιχείρησε να κάνει γνωστό στο ευρύ αναγνωστικό κοινό της  το θέμα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου. Έχοντας επικονωνήσει με πολλούς γνωστούς και φίλους άλλα διαβάζοντας και τα σχόλια στα βορειοηπειρωτικά μπλογκ ήμουν πεπεισμένος πως οι πωλήσεις της Ελευθεροτυπίας το περασμένο Σάββατο θα είχαν απογειωθεί.
Δυστυχώς τα νούμερα λένε ακριβώς το αντίθετο.
Τον τελευταίο ενάμιση μήνα περίπου οι πωλήσεις της Σαβαβτιάτικης κυμαίνονταν μεταξύ 31.000 και 33.000.


7/5/2011        31.610

14/5/2011      31.000

21/5/2011    ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

28/5/2011     31.770

4/6/2011       32.290

11/6/2011     32.980

Το περασμένο Σάββατο οι πωλήσεις πανελλαδικά παρουσίασαν πτώση της τάξης του 38,7%, σύνολο πωλήσεων πανελλαδικά  20.249 τέυχη, αν και το αφιέρωμα είχε επαρκώς διαφημιστεί.
Δύο τινά μπορεί μπορεί να υποθέσει κάποιος, είτε το παραδοσιακό αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας δυσαρεστήθηκε με το αφιερωμα στον Αυτονομιακό Αγώνα είτε ως κοινό δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε τέτοιες εκδοτικές προσπάθειες.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

«Ομογενής, ήτοι Έλλην ή Αλβανός την καταγωγήν»

13/02/2011






του Λαμπρου Μπαλτσιωτη







Δύο ζητήματα αναδεικνύονται με την συγκεκριμένη απόφαση. Το ένα αφορά τη σχέση των δικαστών με την ιστορία, το παρελθόν και έναν πυρήνα αντιλήψεων που σχετίζονται με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Το άλλο αφορά την άγνοια των δικαστών σε σχέση με την ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας, ιστορία αποκρύψεων, αντιφάσεων και αλλαγών, καθώς η αποκάλυψή της θα έφερνε στο φως την ανάλογη ιστορία διαμόρφωσης του ελληνικού έθνους. Όπως βέβαια και σε όλα τα έθνη, έτσι και στο ελληνικό, η απάντηση στο ποιος μπορεί να ανήκει σε αυτό ήταν διαφορετική ανάλογα με την περίοδο ή και τη συγκυρία.



Το πρώτο ζήτημα επιβεβαιώνει ότι οι δικαστές, πέρα από τη νομική τους παιδεία, δεν είναι παρά οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, αριστερός, δεξιός, προοδευτικός, συντηρητικός, άθεος, βαθύτατα θρησκευόμενος και ό,τι άλλο, θεωρεί ότι έχει μια ιδιαίτερη μοναδική καταγωγή, σαν μια ευθεία γραμμή να τον συνδέει χιλιάδες χρόνια με ένα αιώνιο, αμετάβλητο και πάντα υπάρχον ελληνικό έθνος. Όσο λοιπόν κυριαρχεί αυτή η αντίληψη, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι αν χανόταν η καταγωγική συνέχεια θα χανόταν και το ελληνικό έθνος, δεν μπορεί παρά να παράγονται και τέτοιες αποφάσεις.



Το δεύτερο ζήτημα αξίζει ίσως μεγαλύτερη ανάλυση. Σήμερα γνωρίζουμε ότι καμία ιθαγένεια δεν υπήρξε αμιγώς στηριγμένη στο δίκαιο του αίματος ή στο δίκαιο του εδάφους. Ακόμη όμως και σε παραδειγματικές ιθαγένειες του αίματος, όπως μέχρι πρόσφατα η γερμανική, η καταγωγή δεν ήταν παρά μια επίφαση: Γερμανός ήταν όποιος ο ίδιος ή οι πρόγονοί του μιλούσαν γερμανικά, αλλά και αυτό εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται ακόμη με εξώφθαλμες αντιφάσεις. Αντίστοιχα, η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας, είναι η ιστορία του ορθόδοξου που σχετίζεται με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Από τα Επαναστατικά Συντάγματα μέχρι σήμερα, η δυνατότητα ένταξης στην εθνική κοινότητα προσδιοριζόταν κυρίαρχα από την ένταξη στην ορθοδοξία. Αυτό ήταν που ένωνε --και ενώνει-- τον κουρδόφωνο του Ντιγιάρμπακιρ (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι Έλληνες) με τον αλβανόφωνο της Μεσσηνίας. Η ίδια θεώρηση απαγόρευε την ένταξη στο ελληνικό έθνος του ελληνόφωνου μουσουλμάνου, ακόμη και του γιου κάποιου που εξισλαμίστηκε.



Βέβαια, εκ των υστέρων, η γλωσσική ή όποια άλλη «απόκλιση» επενδύεται με ευφάνταστα σχήματα, όπως πόσο κοντά στα αρχαία ελληνικά είναι τα αρβανίτικα ή πόσο «σλαβοφανές» είναι το «ιδίωμα» στη Μακεδονία. Άλλωστε, η μόνη καταγωγική περίοδος του ανήκειν στο ελληνικό έθνος που αμφισβητήθηκε η σημασία της θρησκευτικής ένταξης, ήταν αυτή που Έλληνες και Αλβανοί θεωρούνταν «αδέλφια» που έχουν ίδιο αίμα λόγω κοινών προγόνων, και παρήγαγε ρυθμίσεις που δεν ταιριάζουν με το σχήμα του ΣτΕ, όπως για παράδειγμα ένα Διάταγμα του 1904 που έδινε τη δυνατότητα αυτόματης κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας σε όποιον εισάγονταν στη Σχολή Ευελπίδων αν ήταν «ομογενής, ήτοι Έλλην ή Αλβανός την καταγωγήν».1 Ούτε βέβαια το άλλο μείζον καταγωγικό σχήμα θα έβρισκε σύμφωνο το ΣτΕ, το ότι ιθαγένεια και «ελληνική εθνική καταγωγή» σε ένα παιδί μπορούσε μέχρι το 1983 να προσδώσει μόνο ο άντρας, το αίμα της γυναίκας δεν ήταν εθνικά άξιο να το κάνει. Η δε «ελληνική καταγωγή» δεν απέτρεψε τον νομοθέτη και το ΣτΕ να αποβάλουν από το έθνος και να αφαιρέσουν την ιθαγένεια σε δεκάδες χιλιάδες αριστερούς ως «αντεθνικώς δρώντες».



Τι ήταν τέλος πάντων αυτό που συνέδεε στον Μεσοπόλεμο την πόντια νύφη που έπρεπε να πλένει τα πόδια του πεθερού της με την κυρία των Αθηνών στην οποία ήταν ανεκτές οι προγαμιαίες σχέσεις; Ούτε η «καταγωγή» ούτε η γλώσσα ούτε οι «κοινές ή εθνικές παραδόσεις», τις οποίες επικαλούνται παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ. Εν τέλει, αυτό που συνέδεε αυτούς τους ανθρώπους, το ελληνικό έθνος, ήταν η βούλησή τους να ανήκουν σε μια κοινότητα, βούληση άλλες φορές πιο ξεκάθαρη, άλλες όχι, άλλες που αποκτήθηκε μετά από τριβές, άλλες μετά από πίεση. Και η σταδιακή αυτή ένταξη στην εθνική κοινότητα αφορούσε πολλές κοινότητες, όχι μόνο διεκδικούμενες από αντίπαλους εθνικισμούς, αλλά και ελληνόφωνες, όπως, για παράδειγμα, μερικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.



Η ένταξη σε κάθε εθνική κοινότητα, εγγενώς σύνθετη και αντιφατική, εξελίσσεται, μεταβάλλεται. Το ίδιο και το ποιος έχει δικαίωμα και ποιος αποκλείεται από την ιθαγένεια. Σήμερα βρισκόμαστε όντως μπροστά σε μια τομή, και είναι κατανοητό να προκαλούνται τριβές. Ας υποθέσουμε όμως ότι μπροστά στους δικαστές που εξέδωσαν τη συγκεκριμένη απόφαση παρουσιάζονταν δύο έφηβοι. Ο ένας απόγονος κάποιου που έφυγε από την Πελοπόννησο πριν έξι γενιές (με 1,5% ελληνικό αίμα!), με πλήρη άγνοια των ελληνικών και της Ελλάδας και έλληνας πολίτης με τη λογική της καταγωγής αλλά και με το ισχύον και σήμερα δίκαιο, ακόμη και μετά τη μεταρρύθμιση του 2010. Ο άλλος ένα παιδί χωρίς «ελληνική καταγωγή» που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι οι ίδιοι δικαστές θα διάλεγαν ως κατάλληλο να είναι έλληνας πολίτης τον δεύτερο.







Ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης είναι ιστορικός, ειδικός σε ζητήματα ιστορίας της ελληνικής ιθαγένειας.











1 Αλβανός στο πλαίσιο της εποχής εκείνης σήμαινε κυρίως τον αλβανόφωνο μουσουλμάνο.

http://www.hlhr.gr/details.php?id=504