Σάββατο 25 Ιουνίου 2011

ΓΚΟΡΟΣ: ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εδημερίδα Gazeta Shqiptare ο νεοεκλεγεις δήμαρχος Χιμαρας ξεκαθαρίζει ποιες ειναι οι  προτεραιότητες που έχει θέσει:
Η κατεδαφιση των αυθαιρετων κτισματων, ειδικα αυτων που βρισκονται παραλιακα
Η καθαριότητα της πόλης
Και η κατασκευή σύγχρονου οδικού δικτύου απο το Λογαρα μεχρι το Κυπαρο.

Διαβάστε όλοκληρη τη συνέντευξη στα αλβανικά εδώ

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011

«Μετεξεταστέα» η Αλβανία


Tου Σταυρου Tζιμα




Ο κ. Σταύρος Λαμπρινίδης έλαβε το «βάπτισμα» ως νέος ΥΠΕΞ στην αλβανική κολυμβήθρα. Εκανε τη Δευτέρα την επίσημη πρώτη του στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εξωτερικών και Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. στο Λουξεμβούργο, όπου θέμα συζήτησης ήταν η κατάσταση στην Αλβανία και επ’ αυτού, εκφράστηκε, απ’ όλους όσοι συμμετείχαν, ανησυχία για το πού οδεύει η γειτονική μας χώρα. Το Συμβούλιο μάλιστα υιοθέτησε πρόταση του κ. Λαμπρινίδη να αποστέλλονται κατά τακτά διαστήματα στα Τίρανα κλιμάκια υπουργών εξωτερικών χωρών-μελών της Ε.Ε., για να ελέγχουν την πορεία των μεταρρυθμίσεων που υποχρεούται η Αλβανία να υλοποιήσει, αν θέλει να προχωρήσει η ενταξιακή της διαδικασία.



Η ανησυχητικά κλιμακούμενη πολιτική ένταση στη γείτονα εκτόξευσε, αντικειμενικά, το αλβανικό στις υψηλές προτεραιότητες της ελληνικής διπλωματίας. Η Αλβανία έδωσε με αφορμή τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές κρίσιμες εξετάσεις για το ευρωπαϊκό της μέλλον και έμεινε μετεξεταστέα. Αν αυτό είχε ως μοναδική συνέπεια να χάσει η ίδια το τρένο για τις Βρυξέλλες, θα μπορούσε να πει κανείς κακό του κεφαλιού της. Ομως οι συνέπειες της πολιτικής κρίσης εγκυμονούν κινδύνους περιφερειακής αποσταθεροποίησης και η πρώτη που θα τις υποστεί, είναι η Ελλάδα. Γι’ αυτό και η ελληνική πλευρά σπεύδει να προλάβει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στα σύνορά της.



Το πλέον ανησυχητικό για την Αθήνα είναι ότι σε βασικό χαρακτηριστικό της εκάστοτε αλβανικής κρίσης αναδεικνύεται ο ανθελληνισμός. Κάθε φορά που η πολιτική οξύτητα φουντώνει για εσωτερικής φύσεως ζητήματα, κόμματα και μερίδα των ΜΜΕ εμπλέκουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και την Ελλάδα. Αποκορύφωμα το 1997, όταν ο πρόεδρος τότε Μπερίσα και η κυβέρνησή του απέδωσαν την εξέγερση των συμπατριωτών τους που έχασαν τις οικονομίες τους στις αλβανικές παρατράπεζες σε ελληνικό δάκτυλο! Αλλά και στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, μολονότι οι χειρισμοί της Αθήνας υπήρξαν άψογοι, οι επιθέσεις εναντίον της «Ομόνοιας» και του υποψηφίου στη Χειμάρρα προέδρου της ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Τώρα, καθώς για τον Οκτώβριο στην Αλβανία έχει προγραμματιστεί η απογραφή του πληθυσμού, τις ελληνοαλβανικές σχέσεις περιμένει μια ακόμη δοκιμασία.



Οι ασκούντες σημαντική επιρροή στα πολιτικά πράγματα ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι, φοβούμενοι ότι μεγάλος αριθμός συμπατριωτών τους ενδέχεται να δηλώσουν ελληνική ή ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση ξεκίνησαν ήδη να καλλιεργούν ατμόσφαιρα καχυποψίας εναντίον της Ελλάδας, η οποία κατ’ αυτούς καραδοκεί, έτοιμη να υποσκάψει την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας. Η Αθήνα, αλλά και οι Βρυξέλλες πρέπει, με την ευκαιρία, να δώσουν στα Τίρανα να καταλάβουν ότι οι δημοκρατικοί κανόνες είναι αδιαπραγμάτευτοι για την ευρωπαϊκή οικογένεια. Και κυρίως να συνειδητοποιήσουν ότι δεύτερη φορά μετεξεταστέος σημαίνει στην ίδια τάξη, εκτός δηλαδή Ε.Ε…



http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/06/2011_446886



Τρίτη 21 Ιουνίου 2011

ΒΥΘΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

Ως γνωστόν το Σάββατο 18/06/2011 μαζί με την  Ελευθεροτυπία το αναγνωστικό κοινό μπορούσε να προμηθευτεί και ένα ειδικό αφιέρωμα στην Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Προσωπικά αγόρασα την εφημερίδα με το ένθετο γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν πρόκειται να διαβάσω κάτι καινούργιο, απλά και μόνο για να ενισχύσω την εφημερίδα που επιχείρησε να κάνει γνωστό στο ευρύ αναγνωστικό κοινό της  το θέμα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου. Έχοντας επικονωνήσει με πολλούς γνωστούς και φίλους άλλα διαβάζοντας και τα σχόλια στα βορειοηπειρωτικά μπλογκ ήμουν πεπεισμένος πως οι πωλήσεις της Ελευθεροτυπίας το περασμένο Σάββατο θα είχαν απογειωθεί.
Δυστυχώς τα νούμερα λένε ακριβώς το αντίθετο.
Τον τελευταίο ενάμιση μήνα περίπου οι πωλήσεις της Σαβαβτιάτικης κυμαίνονταν μεταξύ 31.000 και 33.000.


7/5/2011        31.610

14/5/2011      31.000

21/5/2011    ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

28/5/2011     31.770

4/6/2011       32.290

11/6/2011     32.980

Το περασμένο Σάββατο οι πωλήσεις πανελλαδικά παρουσίασαν πτώση της τάξης του 38,7%, σύνολο πωλήσεων πανελλαδικά  20.249 τέυχη, αν και το αφιέρωμα είχε επαρκώς διαφημιστεί.
Δύο τινά μπορεί μπορεί να υποθέσει κάποιος, είτε το παραδοσιακό αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας δυσαρεστήθηκε με το αφιερωμα στον Αυτονομιακό Αγώνα είτε ως κοινό δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε τέτοιες εκδοτικές προσπάθειες.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

«Ομογενής, ήτοι Έλλην ή Αλβανός την καταγωγήν»

13/02/2011






του Λαμπρου Μπαλτσιωτη







Δύο ζητήματα αναδεικνύονται με την συγκεκριμένη απόφαση. Το ένα αφορά τη σχέση των δικαστών με την ιστορία, το παρελθόν και έναν πυρήνα αντιλήψεων που σχετίζονται με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Το άλλο αφορά την άγνοια των δικαστών σε σχέση με την ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας, ιστορία αποκρύψεων, αντιφάσεων και αλλαγών, καθώς η αποκάλυψή της θα έφερνε στο φως την ανάλογη ιστορία διαμόρφωσης του ελληνικού έθνους. Όπως βέβαια και σε όλα τα έθνη, έτσι και στο ελληνικό, η απάντηση στο ποιος μπορεί να ανήκει σε αυτό ήταν διαφορετική ανάλογα με την περίοδο ή και τη συγκυρία.



Το πρώτο ζήτημα επιβεβαιώνει ότι οι δικαστές, πέρα από τη νομική τους παιδεία, δεν είναι παρά οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, αριστερός, δεξιός, προοδευτικός, συντηρητικός, άθεος, βαθύτατα θρησκευόμενος και ό,τι άλλο, θεωρεί ότι έχει μια ιδιαίτερη μοναδική καταγωγή, σαν μια ευθεία γραμμή να τον συνδέει χιλιάδες χρόνια με ένα αιώνιο, αμετάβλητο και πάντα υπάρχον ελληνικό έθνος. Όσο λοιπόν κυριαρχεί αυτή η αντίληψη, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι αν χανόταν η καταγωγική συνέχεια θα χανόταν και το ελληνικό έθνος, δεν μπορεί παρά να παράγονται και τέτοιες αποφάσεις.



Το δεύτερο ζήτημα αξίζει ίσως μεγαλύτερη ανάλυση. Σήμερα γνωρίζουμε ότι καμία ιθαγένεια δεν υπήρξε αμιγώς στηριγμένη στο δίκαιο του αίματος ή στο δίκαιο του εδάφους. Ακόμη όμως και σε παραδειγματικές ιθαγένειες του αίματος, όπως μέχρι πρόσφατα η γερμανική, η καταγωγή δεν ήταν παρά μια επίφαση: Γερμανός ήταν όποιος ο ίδιος ή οι πρόγονοί του μιλούσαν γερμανικά, αλλά και αυτό εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται ακόμη με εξώφθαλμες αντιφάσεις. Αντίστοιχα, η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας, είναι η ιστορία του ορθόδοξου που σχετίζεται με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Από τα Επαναστατικά Συντάγματα μέχρι σήμερα, η δυνατότητα ένταξης στην εθνική κοινότητα προσδιοριζόταν κυρίαρχα από την ένταξη στην ορθοδοξία. Αυτό ήταν που ένωνε --και ενώνει-- τον κουρδόφωνο του Ντιγιάρμπακιρ (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι Έλληνες) με τον αλβανόφωνο της Μεσσηνίας. Η ίδια θεώρηση απαγόρευε την ένταξη στο ελληνικό έθνος του ελληνόφωνου μουσουλμάνου, ακόμη και του γιου κάποιου που εξισλαμίστηκε.



Βέβαια, εκ των υστέρων, η γλωσσική ή όποια άλλη «απόκλιση» επενδύεται με ευφάνταστα σχήματα, όπως πόσο κοντά στα αρχαία ελληνικά είναι τα αρβανίτικα ή πόσο «σλαβοφανές» είναι το «ιδίωμα» στη Μακεδονία. Άλλωστε, η μόνη καταγωγική περίοδος του ανήκειν στο ελληνικό έθνος που αμφισβητήθηκε η σημασία της θρησκευτικής ένταξης, ήταν αυτή που Έλληνες και Αλβανοί θεωρούνταν «αδέλφια» που έχουν ίδιο αίμα λόγω κοινών προγόνων, και παρήγαγε ρυθμίσεις που δεν ταιριάζουν με το σχήμα του ΣτΕ, όπως για παράδειγμα ένα Διάταγμα του 1904 που έδινε τη δυνατότητα αυτόματης κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας σε όποιον εισάγονταν στη Σχολή Ευελπίδων αν ήταν «ομογενής, ήτοι Έλλην ή Αλβανός την καταγωγήν».1 Ούτε βέβαια το άλλο μείζον καταγωγικό σχήμα θα έβρισκε σύμφωνο το ΣτΕ, το ότι ιθαγένεια και «ελληνική εθνική καταγωγή» σε ένα παιδί μπορούσε μέχρι το 1983 να προσδώσει μόνο ο άντρας, το αίμα της γυναίκας δεν ήταν εθνικά άξιο να το κάνει. Η δε «ελληνική καταγωγή» δεν απέτρεψε τον νομοθέτη και το ΣτΕ να αποβάλουν από το έθνος και να αφαιρέσουν την ιθαγένεια σε δεκάδες χιλιάδες αριστερούς ως «αντεθνικώς δρώντες».



Τι ήταν τέλος πάντων αυτό που συνέδεε στον Μεσοπόλεμο την πόντια νύφη που έπρεπε να πλένει τα πόδια του πεθερού της με την κυρία των Αθηνών στην οποία ήταν ανεκτές οι προγαμιαίες σχέσεις; Ούτε η «καταγωγή» ούτε η γλώσσα ούτε οι «κοινές ή εθνικές παραδόσεις», τις οποίες επικαλούνται παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ. Εν τέλει, αυτό που συνέδεε αυτούς τους ανθρώπους, το ελληνικό έθνος, ήταν η βούλησή τους να ανήκουν σε μια κοινότητα, βούληση άλλες φορές πιο ξεκάθαρη, άλλες όχι, άλλες που αποκτήθηκε μετά από τριβές, άλλες μετά από πίεση. Και η σταδιακή αυτή ένταξη στην εθνική κοινότητα αφορούσε πολλές κοινότητες, όχι μόνο διεκδικούμενες από αντίπαλους εθνικισμούς, αλλά και ελληνόφωνες, όπως, για παράδειγμα, μερικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.



Η ένταξη σε κάθε εθνική κοινότητα, εγγενώς σύνθετη και αντιφατική, εξελίσσεται, μεταβάλλεται. Το ίδιο και το ποιος έχει δικαίωμα και ποιος αποκλείεται από την ιθαγένεια. Σήμερα βρισκόμαστε όντως μπροστά σε μια τομή, και είναι κατανοητό να προκαλούνται τριβές. Ας υποθέσουμε όμως ότι μπροστά στους δικαστές που εξέδωσαν τη συγκεκριμένη απόφαση παρουσιάζονταν δύο έφηβοι. Ο ένας απόγονος κάποιου που έφυγε από την Πελοπόννησο πριν έξι γενιές (με 1,5% ελληνικό αίμα!), με πλήρη άγνοια των ελληνικών και της Ελλάδας και έλληνας πολίτης με τη λογική της καταγωγής αλλά και με το ισχύον και σήμερα δίκαιο, ακόμη και μετά τη μεταρρύθμιση του 2010. Ο άλλος ένα παιδί χωρίς «ελληνική καταγωγή» που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι οι ίδιοι δικαστές θα διάλεγαν ως κατάλληλο να είναι έλληνας πολίτης τον δεύτερο.







Ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης είναι ιστορικός, ειδικός σε ζητήματα ιστορίας της ελληνικής ιθαγένειας.











1 Αλβανός στο πλαίσιο της εποχής εκείνης σήμαινε κυρίως τον αλβανόφωνο μουσουλμάνο.

http://www.hlhr.gr/details.php?id=504









Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΜΠΕΡΙΣΑ: Η ΤΑΙΝΙΑ BALLKAN BAZAR ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Αυτοκέφαλη Εκκλησια της Αλβανίας ειναι πολυ προβληματισμένη με την κινηματογραφικη ταινία "Ballkan Bazar". Σε επιστολή διαμαρτυρίας που απηυθυνε στην Κρατική Επιτροπή για τις Θρησκείες, και κοινοποίησε  στον πρωθυπουργό της χώρας, τον υπουργό πολιτισμού και τον Ιταλό πρέσβη, χαρακτηρίζει την ταινία προσβλητική και συκοφαντική. Αποκαλεί το έργο εξτρεμιστικά σαρκαστικό που παρουσιάζει τους παππάδες ως βάνδαλους μνημάτων και ως άτομα που παζαρεύουν τα οστά νεκρών, ενω παρουσιάζει τις οικογένειες τους εντελώς ανήθικες. Με την επιστολή αυτή η ορθόδοξη εκκλησία της Αλβανίας ζητά απο την επιτροπή θρησκευμάτων να κοινοποίησει την ενλ όγω επιστολή σε όλους τους κρατικούς φορείς που χρηματοδότησαν την ταινία, να προεβεί στις απαραίτητες ενέργειες ωστε στο μέλλον να αποφευχθούν παρόμοιες καταστάσεις και να φροντίσει για την εφαρμογή του νομου 10057/29.1.2009 για την προστασία των ιερών χώρων και την επιστροφή του στην Ορθοδοξη Εκκλησία που ανήκουν.
Το πλήρες κείμενο της επιστολή θα το βρείτε στα αλβανικά εδω.

Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011

Το Σαββάτο 18 Ιουνίου με την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Σαββατιάτικη "1914 H ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ"

Ενημερώνουμε του αναγνώστες μας πως αυτό το Σάββατο 18 Ιουνίου η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ κυκλοφορεί με ένθετο έντυπο της σειράς Ε-Ιστορικά, αφιερωμένο στην Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου 1914.






«Μια παραστατική επιστημονική αποτύπωση του αγώνα των Βορειοηπειρωτών που ευοδώθηκε για 8 μήνες και συνεθλίβη στις συμπληγάδες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και της άρνησης του Ελληνικού Κράτους.» - όπως αναφέρει η εφημερίδα.

(αρ. σελίδων 196)

http://borioipirotika.blogspot.com/2011/06/1914-h.html

Η περιπέτεια της γλώσσας των Ουρούμ


Ελευθεροτυπία, Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

Ξεχασμένοι Ρωμιοί



Η περιπέτεια της γλώσσας των Ουρούμ

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Ουρούμ. Ξεχασμένοι Ρωμιοί στα βάθη της Ανατολής. Ελληνες που κρατούν ζωντανή την εθνική συνείδηση, κομμάτι των Ελλήνων της Διασποράς που όταν βρέθηκαν στο δίλημμα να κρατήσουν τη γλώσσα ή τη θρησκεία τους διάλεξαν το «μη χείρον» γι' αυτούς.

Να μη χάσουν την πίστη τους. Ετσι, επέλεξαν να τουρκοφωνήσουν αντί να εξισλαμιστούν. Υιοθέτησαν την ουρουμική, ανατολική τουρκική της περιοχής όπου ζούσαν (Καρς) , θυσιάζοντας την ελληνική γλώσσα για την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Κι αυτό τελικά το έφεραν βαρέως μέσα τους, σαν προδοσία της πατρίδας.



Μια πονεμένη ιστορία που σχετίζεται με την επιβίωση των ελληνικών πληθυσμών σε ξένα χώματα. Οι Ουρούμ (έτσι αυτοαποκαλούνται) ζουν σήμερα στην περιοχή του Τριαλέτι, στη Γεωργία, τον λεγόμενο Μικρό Καύκασο. Ηταν μια πολυάριθμη κοινότητα μέχρι το 1979, που αριθμούσε πάνω από τριάντα χιλιάδες ψυχές, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες των ιδίων δεν έχουν πια απομείνει παρά χίλιοι πεντακόσιοι. Εγκατέλειψαν τα χωριά τους με προορισμό την Τιφλίδα ή πήραν τον δρόμο για την Ελλάδα.



Η σταδιακή απομάκρυνσή τους από τον Καύκασο και η ενσωμάτωσή τους με άλλους πληθυσμούς καθιστούν και τη γλώσσα τους από τις πλέον επαπειλούμενες με εξαφάνιση. Μαζί με αυτή χάνεται, όμως, και η πολιτιστική τους κληρονομιά, όπως παρατηρείται σε όλες τις μειονοτικές κοινότητες των Ελλήνων της Διασποράς.



Γι' αυτό, η μελέτη τριών πανεπιστημιακών με θέμα την «Τεκμηρίωση της Ουρούμ, της γλώσσας του ελληνικού πληθυσμού στον Καύκασο», που έγινε υπό την αιγίδα και αποκλειστική χρηματοδότηση του Ιδρύματος Λάτση στο πλαίσιο του προγράμματος «Μελετών 2010», αποκτά ιδιαίτερη σημασία.



Η ερευνητική ομάδα των γλωσσολόγων που ανέλαβε την καταγραφή της ουρουμικής συγκροτήθηκε με επικεφαλής τον Σταύρο Σκοπετέα από το Πανεπιστήμιο του Πότσνταμ, την Ελίζαμπεθ Φερχόφεν από το Πανεπιστήμιο της Βρέμης, την Ελένη Σελλά-Μάζη από το Τμήμα Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, τρεις φοιτήτριες και τον τότε πρόεδρο του ίδιου τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών καθηγητή Αθανάσιο Μαρκόπουλο. Είχαν πολύτιμη βοηθό τη Βιολέττα Μωυσίδη, που μιλάει την ουρουμική και μπορούσε να τους μεταφράζει.



Η έρευνα ξεκίνησε από τους Σκοπετέα και Φερχόφεν, οι οποίοι εντόπισαν στη Γεωργία τους ελληνικής καταγωγής τουρκόφωνους Ουρούμ και θέλησαν να εξετάσουν εκ του σύνεγγυς. Η ουρουμική είναι κατά βάση τουρκική της Ανατολίας. Εχει έντονη επαφή με τη ρωσική, τη γεωργιανή και την ποντιακή ελληνική.



«Οι Ουρούμ», μας εξηγεί η κ. Σελλά, «είναι Ελληνες Ρουμ (Ρωμιοί) όπως αποκαλούνταν οι χριστιανικοί πληθυσμοί στην οθωμανική αυτοκρατορία, που κατοικούσαν στην Ανατολική Τουρκία (Καρς). Στις αρχές του 19ου αιώνα, μια ομάδα Ελλήνων εγκατέλειψε την Τουρκία και αναζήτησε μια νέα πατρίδα στον Καύκασο. Κατέληξαν σε ένα οροπέδιο του Μικρού Καυκάσου και έστησαν τα χωριά τους στη λίμνη της Τσάλκα, που τους θύμιζε τον τόπο τους, όπως μας είπαν οι ίδιοι. Στη νέα τους πατρίδα ήρθαν σε επαφή με άλλους πληθυσμούς γεωργιανής, ρωσικής και αρμενικής προέλευσης. Διατήρησαν, όμως, την εθνική τους ταυτότητα. Αισθάνονται Ελληνες και φέρουν ελληνικά ονόματα. Στην εποχή της Σοβιετικής Ενωσης αποτελούσαν αναγνωρισμένη ελληνική εθνική μειονότητα της Γεωργίας».



Κύριο μέλημα της ερευνητικής ομάδας ήταν να καταγράψει μια γλώσσα που κινδυνεύει να χαθεί. Οι λόγοι, όχι μόνο γλωσσολογικοί, αλλά και κοινωνιολογικοί. Γιατί στη Γεωργία υπάρχουν ελληνόφωνοι Πόντιοι και Ελληνες τουρκόφωνοι, οι τελευταίοι λίγο γνωστοί έως καθόλου μέχρι πρότινος, σύμφωνα με την κ. Σελλά.



«Η ιστορία των Ουρούμ απεικονίζεται στη γλώσσα τους. Το κύριο υπόστρωμα του λεξιλογίου είναι οι λέξεις της ουρουμικής, που ως επί το πλείστον πρόσκεινται σε στοιχεία των ανατολικών διαλέκτων της τουρκικής με πολλούς αρχαϊσμούς, καθότι δεν επηρεάστηκε από τις μεταρρυθμίσεις της τουρκικής κατά τον 20ό αιώνα. Τα περισσότερα λεξιλογικά δάνεια προέρχονται από τη ρωσική, την κύρια δεύτερη γλώσσα του πληθυσμού (οι Ουρούμ μαθαίνουν ρωσικά στο σχολείο και σήμερα γεωργιανά). Ενα μικρότερο ποσοστό δανείων προέρχεται από τη γεωργιανή και ελληνικές λέξεις απαντούν σε συγκεκριμένους τομείς της επικοινωνίας, π.χ. θρησκεία.



»Θελήσαμε να εξετάσουμε αυτόν τον πληθυσμό. Είναι χριστιανοί ορθόδοξοι Ελληνες στην καταγωγή, αλλά τουρκόφωνοι. Κάτι ανάλογο με τους Καραμανλίδες, οι οποίοι ζούσαν στην Καππαδοκία και όταν με την ανταλλαγή πληθυσμών ήρθαν στην Ελλάδα, τότε έγινε ευρύτερα γνωστή η περίπτωσή τους. Οι Καραμανλίδες, όπως και οι Ουρούμ, είναι τουρκόφωνοι ορθόδοξοι της Μικράς Ασίας με ελληνική εθνική συνείδηση.



»Πήγαμε στη Γεωργία, όπου συναντήσαμε τη συνεργάτιδά μας, τη Βιολέττα Μωυσίδη, που είναι Ουρούμ, δηλαδή Ρουμ-Ρωμιά- το αρχικό "ου" οφείλεται στην ιδιαιτερότητα της ανατολικής τουρκικής να μη δέχεται ως αρχικό λέξης το σύμφωνο «ρ»-, κι αρχίσαμε την καταγραφή των στοιχείων. Διαπιστώσαμε πως η γλώσσα τους είναι ανατολική τουρκική με δάνεια λεξιλογικά από τη ρωσική, τη γεωργιανή, την αρμενική και την ελληνική.



Αρχίσαμε να συγκεντρώνουμε υλικό για την καταγραφή της γλώσσας, της σύνταξης και της φωνητικής της. Ταυτόχρονα μας γεννήθηκε το ερώτημα της κοινωνιογλωσσικής κατάστασης των ανθρώπων που τη μιλούσαν, δηλαδή της χρήσης της γλώσσας ή των γλωσσών που μιλάει αυτός ο πληθυσμός, γιατί είναι πολύγλωσσοι. Μιλούν την ουρούμ ως μητρική, αλλά παράλληλα ρωσικά και γεωργιανά. Βέβαια, όσοι ζουν πλέον στην Ελλάδα, μιλούν ελληνικά. Επί Σοβιετικής Ενωσης διδάσκονταν στα σχολεία και την ελληνική, γιατί οι Σοβιετικοί σέβονταν τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες των διαφόρων κοινοτήτων. Σήμερα με πρωτοβουλία του Συλλόγου των Ελλήνων της Γεωργίας διδάσκεται στα χωριά τους η ελληνική γλώσσα και πρέπει να σας πω ότι οι νέοι Ουρούμ ενδιαφέρονται πολύ για την εκμάθηση των ελληνικών».



Με τι ασχολούνταν οι Ουρούμ στα μειονοτικά χωριά του Καυκάσου; Η κ. Σελλά λέει πως ήταν κατά κύριο λόγο γεωργοί και κτηνοτρόφοι. «Το χαρακτηριστικό τους ήταν ότι μισούσαν τη γλώσσα που μιλούσαν και ντρέπονταν γι' αυτή. Είχαν την πεποίθηση πως η γλώσσα τους οδηγούσε στην αμφισβήτηση της ελληνικότητάς τους. Ωστόσο, δεν αφομοιώθηκαν με τους άλλους ομόθρησκους πληθυσμούς που ζούσαν στην ίδια περιοχή της Γεωργίας. Κατάφεραν να κρατήσουν την εθνική τους ταυτότητα. Η περίπτωσή τους δείχνει ότι η γλώσσα δεν είναι πάντα άρρηκτα συνδεδεμένη με την εθνική ταυτότητα. Τον ρόλο αυτόν εδώ έχει πάρει η θρησκεία».



Η έρευνα βοήθησε στο να δημιουργηθεί ένα βασικό λεξικό με στοιχεία διαφόρων θεματικών κατηγοριών. Επίσης συγκεντρώθηκαν δείγματα προτάσεων για τη μελέτη της γραμματικής κι έγινε συλλογή αφηγήσεων από δεκαέξι διαφορετικούς ομιλητές. Το πιο πολύτιμο κομμάτι της μελέτης πρέπει να είναι τα 8.968 αρχεία ήχου που αποθηκεύτηκαν σε βάση δεδομένων.



Ολα τα δεδομένα της έρευνας θα ανεβούν στο Διαδίκτυο ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση «στο δυσεύρετο αυτό γλωσσικό υλικό», όπως οι ίδιοι οι ερευνητές λένε, περισσότεροι μελετητές. Ελπίζουν να ανοίξει ένας διάλογος για τη μελέτη της γλώσσας, την κατανόηση της γραμματικής της και τη βιωσιμότητά της.*



http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=283428